Viva Mariposa!
Ahh Minerva, benim mavi kelebeğim. Neden mavi derseniz Dominik Cumhuriyeti deyince insanın aklına; eşsiz, okyanus aşırı memleket olması geliyor. Latin ülkelerinin sınanmasıdır diktatörlükle yönetilmek. Ve bir şekilde sömürge olmak.
Alverez, kitabı yazarken kendi hayalinde canlandırdığı Mirabal Kardeşlerin dilinden samimi bir anlatımla karşımıza çıkıyor. Başta biyografi yazmayı düşünürken fikrini değiştirip roman yazmaya karar veriyor. İyi de yapmış.
Patria, Dede, Minerva ve Mate bir güneş ışığı gibi süzülüp gelmiş dünyaya unutulmaz bir iz bırakmışlar. Ancak vahşice öldürülmeleri sadece kendi ülkelerini değil dünyayı ayağa kaldırmıştır. Hala Latin ülkelerinde kadın cinayetleri- bizim ülkemizdeki istatistikle bile karşılaştırılamaz(!) - kanayan yaramızdır.
Trujillo tiranına kargışlar ederek okumaktan yüreğim kabardı. Trujjilonun en çok korktuğu ve ortadan kaldırmak istediği Mirabal Kardeşler ve kiliseler. (kilisenin de halkın yanında olması ahh çok şaşırdım! Tiran biraz bunlara pay verse destek olmazlardı ya neyse) Yani öldürülmeleri tamamen siyasal. Ama şunu gördüm ki diktatörler sonsuza kadar yaşayamaz zulümleri arttıkça sonlarını tez getiriyorlar. - Darısı başımıza.
Hayatta kalan son kardeş Dede'nin apolitikliği beni biraz şaşırtsa da direnişi örgütleyen Minerva'nın güçlü kişiliği, Mate'm üzümlü kelebeğimin korksa da bununla baş edecek kadar güçlü olmaya çabalaması, Patria'nın dindar ve anaç yapısı ile (oğlu Nelson'un devrimci olması onu iteklemiştir) devrime bodoslama dalması ve bu uğurda yılmadan ettiği mücadele. Bence yazarın tam da görmek istediğimiz Mirabal Kardeşleri bize böyle anlatması önemli armağanıdır edebiyata. Yaşasın Kelebekler! Yaşasın tam bağımsız ülkeler! Kahrolsun emperyalizm! Kahrolsun diktatör tiranlar!
·
110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.