El kızı, Orhan Kemal’den okuduğum ilk kitaptı. Büyük bir beklentiyle başladım ve beklentimi de fazlasıyla karşıladı diyebilirim. Bazı yerlerinde çok üzüldüm, bazı yerlerinde çok sinir oldum ama kitabı çok beğendim. Bizler dramatik, üzücü kitapları daha çok seviyoruz bence. Çünkü bu kitabı okuyan o kadar çok kişi var ki. Hatta aynı anda okuduğumuz birçok insanla sohbet ettim kitap hakkında. Çoğumuz aynı yerlerde sinirlenmişiz, üzülmüşüz.
Kitabın konusu ise; bir kaynana var hem de nasıl bir kaynana. Allah düşmanımın başına vermesin dedikleri türden gelinine evi dar ediyor, geline bu konuda çok kızdım. Bir kere bile olsa kaynanasına haksızsın diyemiyor. Hep sen haklısın diyenlerden. Neyse yine sinirlendim, daha fazla bu konudan konuşmayayım. Mazhar, Nazan ve kaynana Hacer üçlüsü merkezdeyken bir de yanına Jale ekleniyor. Jale’yi başta pek sevmesem de Nazan’ın oğlu Haldun’a çok güzel annelik yaptığı için sevmeye başladım. Yani kısacası klasik Türk toplumu. Ne demek istediğimi anlamışsınızdır. Sonu çok üzücüydü. Kitap bu sonuçta diyemiyorsunuz. Öyle yani. Ama çok güzel mutlaka okuyun derim.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.