Bazı kitaplar sadece okunmaz, yaşanır. Karıncaların Günbatımı benim için tam olarak öyleydi. Baş karakterin içsel karmaşasında zaman zaman kendimi buldum. Ne hissettiğini net olarak söylemediği anlarda bile, o duyguların altını hissedebiliyorsunuz. Bu da yazarın dilindeki gücü ve karakter kurmadaki başarısını gösteriyor bence.
Kitap boyunca birçok şey açıkça söylenmiyor; olaylar, geçmiş ve karakterler hep bir sisin içinde yürür gibi. Ama bu flu anlatım rahatsız edici değil, aksine anlatının ruhuna çok yakışıyor. Her şeyin açık seçik verildiği metinlerin aksine, burada boşluklar okura alan açıyor ve ben bu hissi çok sevdim.
Yavaş akan, ama bir o kadar yoğun bir metin. Her cümlesi üzerine düşünülmüş gibi, bazen durup sadece bir satırın içinde kaybolmak istiyorsunuz. Duygusal olarak biraz yorucu ama bir o kadar da besleyici bir okuma deneyimi sunuyor.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.