Sizlerle değerli şair dostum Özlem'in kalbinden kelimelere dökülen MİLA'yı paylaşacağım.
Gönülden sevilmiş bir kadın olan Mila çoğu kez kalbe dokunmuş bazende ruha sirayetmiş bir isim. Zira onun adına yazılmış bütün şiirler. Gerçekten yaşayıp yaşamadığı mühim değil artık. Tıpkı dostumun dediği gibi "Belki sokakta göreceksiniz onu, belki aynaya baktığınızda, belki de her gün çığlık çığlığa yazdığınız sessiz mektuplarınızda. Mila'ya iyi bakın. Kalın sağlıcakla!"
O artık bize emanet. Karışıklısız sevildiği halde sevmeyen bir kız. Neden sevmedi bilmiyoruz. Onu sadece satırlardan tanıyoruz.
MİLA
Gül kokusunda aradım seni
Yağmurda iskelede bekledim
Martıların kanadında bulamadım seni
Vapurlar gelip geçti
Denize bir bir damlalar düştü
Saydım günler geçti
Bir daha göremedim seni
Yokuşun başındaki kara kediye sordum
Sigarasını düşüren adama sordum
Dilencinin gözlerinde aradım seni
Duymak istedim dualı sözleri
Yine de bulamadım seni
Y ıkılmış evinizin duvarı
Kar yağmış çiçekli kanepeye
Yatağın bozulmuş kuşlar dalmış uykuya
Kıyamadın uyandırmaya
Soramadım seni laleye güle
Duymadı karınca beni
Bekleme der gibi duyuldu vapurun sesi
Anladım ki
Görmemiş kimseler seni
ÖZLEM ÖZGE KARAMIK
.
.
.
Güzel arkadaşım gönülden kopan her bir inci tanesi gibi özenle yazdığın şiirlerini benimle paylaştığın için çok teşekkür ederim sana. Sen daima yaz ve biz daima okuyalım inşallah.
Özlem Özge Karamık