“Bu odada bir şey var, mühim bir şey.”
Uzun zamandır bir kitaptan hissetmeyi beklediğim bazı duyguları yeniden kavuşturdu bana. Ne de güzel bir kalem… Okurken çok keyif aldım. Cümleler çok yoğundu ve bu bir kitapta karşılaşmayı en sevdiğim şeydir benim. İçine alsın beni isterim. Peyami Safa’nın cümleleri de neyi istiyorsam aynen onu karşıladı.
Okuduğum bir bilgiye göre kitabın son bölümünde, Nüzhet tarafından Berlin'den gönderilen mektuplar ve mektuplara cevap olarak kaleme alınan ama gönderilmeyen bir mektup da mevcutmuş. Ancak, tefrikadan yani bölüm bölüm yayınlanma sürecinden kitaba geçirilirken mektuplar çıkarılmış.. Sebebi nedir merak ettim. Okumak isterdim. Nüzhet’in düşüncelerini göremeden bitirmek beni biraz üzdü.
Ayrıca hikayenin akışına baktığımda kitap karakterinin bacağını gerçekten kaybedeceğine kendimi inandırmış ve bu acıya kendimi hazırlamıştım. Gariptir ki ters köşe oldum. Güzel bir kitaptı.
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.