tanpınar’ın yıllar sonra, daha olgun ve kendisiyle barışık bir noktada, serinin diğer kitabı huzur’u yeniden yorumlama denemesi gibi hissettirdi bu roman. iki kitabın da sahip olduğu naif ve kararsız ana karakterler, eylemsizliğin yarattığı huzursuzluk teması, hikâyelerin üzerinde daima gölgesini hissettiren siyasi atmosfer ve ortak karakterler gibi pek çok benzerlik göze çarpıyor. gelgelelim, benim huzur’da hayran kaldığım, arka plandaki siyasi gelişmelerin hikâyeye alegorik bir derinlik katması durumu sahnenin dışındakiler’de mevcut değil. bu yönüyle roman, onun kadar katmanlı bir yapı sunamıyor. ayrıca huzur’da medeniyetimize dair düşünceleriyle hayranı olduğum ihsan, bu romanda daha genç ve olgunlaşmamış bir figür olarak yer aldığından, önceki eserdeki felsefi ağırlığını sahnenin dışındakiler’e yansıtamıyor. tüm bu nedenler ve romanın tamamlan(a)mamış olmasıyla birlikte sahnenin dışındakiler ne yazık ki huzur’un daha sönük, eksik bir kopyası gibi duruyor. yine de üçlemenin son halkası mahur beste’yi okumak için sabırsızlanıyorum.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.