"Gururun gölgesinde kaybolan kalpler... Peki ya aşk, beklemeyi hep hak eder mi?"
Bazı kitaplar vardır... Okuduğun anda hikâyenin içine girmezsin; adeta hikâye gelip seni bulur. "Aşk ve Gurur" tam da böyle bir kitap. Bir kadının onuru, bir adamın kibri ve ikisinin ortasında debelenen o koca his: Aşk.
Jane Austen'in kalemi, insanın iç dünyasını parmak izleri kadar berrak ve gerçek anlatıyor. Bir insanın önyargısının, bir başkasının gururunun arkasında nasıl incindiğini, nasıl yanıldığını; "belki de en güzel hislerimizin bile zamansızlığa mahkûm olduğunu" yüzümüze çarpıyor.
Elizabeth Bennet... Bir kadının zekâsı, onuru ve kalbi arasında nasıl sıkışıp kaldığını en güzel gösteren karakterlerden biri. Onun Darcy’ye duyduğu ilk soğukluk, kelimelerle örülmüş dikenli bir çitin ardında, kendini koruma çabası aslında. Ama insan kalbinden ne kadar saklanabilir ki?
"Boş bir gurur, Darcy! Seni en zayıf yerinden vurdu ve seni bana ne kadar yabancı etti biliyor musun?"
İşte bu cümleyi okuduğumda durup düşündüm. Kaçımız, hayatımızda biriyle aramızda ördüğümüz görünmez duvarları, ‘onurum’ sandığımız gururla savunduk? Kaçımız, Darcy gibi sevmeyi bilmeden sevdik?
Ve belki de kitabın en büyüleyici tarafı, Darcy'nin itiraf sahnesi... Soğuk bir kibir zırhının altında yanan saf bir sevginin, usulca dudaklardan dökülüşü.
"Seni başından beri seviyorum, ve hâlâ seviyorum."
Ne büyük bir savaş bu, değil mi? Sevgiyi hissetmek, ama doğru anda doğru şekilde itiraf edememek. İşte Elizabeth'in Darcy'e verdiği o sessizlik bile, bazen en büyük cevap oluyor.
Austen bana bir kez daha şunu öğretti: Sevmek, sadece kalbin işi değil. Gururunu kırmadan birine yaklaşmak, bazen en zor sınav.
Ve kitabın son sayfasını çevirdiğimde, içimde sadece şu cümle yankılandı:
"Aşk, hep gururu yenecek kadar güçlü müdür? Yoksa bazıları sadece geç kalmış duyguların ağırlığıyla yaşamayı mı öğrenir?"
Bu kitap bana yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmadı; insan olmanın ne demek olduğunu hatırlattı. Gurur, aşkın önüne geçtiğinde... Geriye ne kalır?
Sen de bu kitabı okuyunca, belki Elizabeth gibi, belki Darcy gibi, belki de ikisinin arasında bir yerde bulacaksın kendini. Ama bir şeyden eminim: Kalbinin bir köşesinde, bu hikâyeye bir yer ayıracaksınız.
"Ve bazen, kalbin fısıldadığı şeyleri gururun susturur. İşte aşk, o sessizlikte kaybolur."
··
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.