Yetişkin bir insanın bence en büyük keyfi kendine vakit ayırıp kitap okuyabilmektir.Kitap bir kişisel gelişim "romanı" sanki, çünkü okudukça insana gerçekten iyi geliyor.
Ana tema kütüphane ve kitap çok akıcı özenilerek yazılmış ama kütüphanedeki kitap öneren kadında çelişkiler mevcut, ruhani bir rehber mi yoksa normal sıradan bir insan mi ikisi arasında gidip geliyor, belki yazar bu çelişkiyi özellikle yaratmak istemiş olabilir ama bence bunu tam olarak başaramamış ve kitabın tek kötü yanı hikayelerin hep aynı şekilde başlaması,bazen sıkıyor.Onun haricinde öykülerdeki şahıslarla başka öykülerde de karşılaşıyoruz ve bu gerçekten çok güzel bir deneyimdi,birde son öyküdeki "yengeç" örneği de çok güzeldi.Biz hep hayatı "ileri" olarak görüyoruz ama bazen anda kalıp yatay da yaşayabiliriz ilerlememekten de keyif alabiliriz,mutlu olmak için sürekli ilerlememize gerek yok.
Japon edebiyatı her zaman içinde bir miktar melankoli barındırıyor ve bu benim çok ilgimi çekiyor çünkü melankoli bence yaşanmışlık görmüş geçirmişlikle paralel iki çizgi gibi .Kitapta sürekli hayalleri gerçekleştirmek ve yeniden başlayabilmekle ilgili teşvik edici düşünceler var.Bu bende de işe yaradı diyebilirim çünkü en büyük hayalim kitap yazmak,zaten yazıyorum ama bu kitaptan sonra daha fazla önem vermeye başladım,umarım bir gün yayınlayabilirim
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.