Norveçli yazarlar bu işi biliyor diyebilirim. Başından sonuna kadar enerji hiç düşmüyor. Okurken tek bir anında bile sıkılmadım. Genelde polisiye kitaplar okurken ben sıkılırım. Katil kim acaba diye hiç düşünmem ,aklımın ucundan geçmez ;okurum ,gider:) çünkü nasıl olsa ters köşe yapacaktır yazar diye düşünüyorum. Bu kitapta da öyle oldu. İşte bu katil dedikten sonra hayır bu değilmiş dedim, bu olabilir dedim o da çıkmadı, tamam ya bu sefer buldum dedim hiç alakası olmayan biri çıktı:))) ama çok alakalı ,birbiriyle bağlantılı olduğunu sonradan anlıyorum tabii ki. İşte bu yazarın başarısı. Çok keyifli okudum, adrenalin seviyesi düşmeden, evlilik, sadakat, çocuk sahibi olmak gibi konuların üzerinden güzel bir kurgu sağlamış. Çünkü Norveç’te son zamanlarda yapılan araştırmalarda çocukların biyolojik babalarının sadece %20’si evli oldukları erkeklermiş. Bu ciddi bir rakam. Muhtemelen buna dikkat çekmek için yapılmış bir roman. Bu benim çocuğum dediğinin aslında senin çocuğun olmaması hissi herkeste aynı tepkiye neden olmaz. Çalışılmış polisiye olarak hem sağlık olarak hem genetik hastalıkları olarak hem güncel konuları takip etmek olarak. Ayrıca aralarda dinlediği müzikler de hoşuma gitti geri dönüp hep onlara baktım. Ben bu yazarı sevdim.
·
237 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.