İlahi Aşkın Romanı
Nazan Bekiroğlu’nun kaleminde “Yusuf ile Züleyha”, yalnızca bir aşk hikâyesi değil, zamanın ötesinden gelen bir çağrıdır. Klasik bir kıssanın modern edebi formlarla yeniden inşası olan bu roman, kutsal metinlerin ilhamını taşıyan, aynı zamanda insan ruhunun en derin kıvrımlarına ayna tutan bir anlatıdır. Hikâyede aşk, yalnızca bir duygunun adı değil; sabrın, sınanmanın ve nihayetinde arınmanın başka bir ifadesidir.
Bekiroğlu, Züleyha’nın kalbinde yanan ateşi bir kadının aşkına indirgemez; o ateş, ilahi olana yönelmenin, beşeri tutkudan hakiki aşka dönüşmenin sembolüdür. Yusuf ise yalnızca güzelliğiyle değil, iffetiyle, sabrıyla ve hikmete olan bağlılığıyla bir “kul” olmanın ne demek olduğunu gösterir. Bu iki karakterin yolu, mecazdan hakikate uzanır. Züleyha’nın Yusuf’a duyduğu tutku, zamanla onu tüketen değil, onu dönüştüren bir aşka evrilir. Ve o dönüşüm, en büyük mucizedir aslında.
Romanın dili şiirseldir; kelimeler sanki yıkanıp arınmışçasına temiz ve durudur. Her cümlede yazarın kaleminden süzülen bir dua, bir yakarış, bir teslimiyet vardır. Zaman yer yer ağır akar; ama bu ağırlık anlatının şiirselliğinden, okuyucunun gönlünü oyalayan tasavvufi çağrışımlardandır. Hikâyeye Kur’anî referanslar eşlik eder; ama bu referanslar kuru bir aktarım değil, satır aralarına sinmiş bir bilgelik taşır.
“Yusuf ile Züleyha”, insanın en derin yarasına, en yüce duasına ses olur. Bekiroğlu’nun metni, okuru susturur; çünkü bazen bir metin okunmaz, dinlenir. Bu roman, işte tam da böylesi bir sükûtu hak eder: Bir aşkı dinler gibi, bir sabrı seyreder gibi...
·
580 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.