Umuda Yolculuk
Gülfeza’yı okurken kendimi sade ama derin bir hikâyenin içinde buldum. Hikâye, çocuk sahibi olamayan bir çiftin yaşadıklarını anlatıyor. Bu durumun onların hayatında nasıl bir etkisi olduğunu, karşılaştıkları engellerle nasıl başa çıktıklarını yavaş yavaş görmeye başladım. Olaylar büyük sürprizlerle ya da ani değişimlerle değil, doğal bir akış içinde ilerliyor.
Karakterlerin yaşadığı çevrenin etkisi, bana tanıdık geldi. Dışarıdan gelen bakışların, insanların kararlarını nasıl şekillendirebildiğini düşünmeden edemedim. Ali ve Gülfeza’nın bu baskılarla nasıl başa çıktığını görmek, bana bazen hayatın küçük gibi görünen ayrıntılarının ne kadar yorucu olabileceğini hatırlattı.
Anlatım sade. Cümleler çok süslenmeden kurulmuş, bu da okumayı kolaylaştırıyor. Hikâyeye eşlik ederken karakterlerle arama mesafe koymam gerekmedi. Her şey çok doğal bir yerden anlatılmış. Zaman zaman durup düşündüğüm, bazı cümlelerin altını çizesim geldiği anlar oldu. Ama bu, kitabın beni sarsmasından değil, bana tanıdık bir şeyler söylemesindendi.
Romanı bitirdiğimde geriye büyük bir olaylar zinciri ya da çarpıcı sonuçlar kalmadı ama karakterlerin iç dünyası bende yer etti. Sessiz ama etkili bir yolculuk gibiydi. Ne eksik ne fazla. Bir hikâyeyi anlatmanın illa büyük laflarla olmayacağını bir kez daha gördüm.
··
213 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.