Gerçek bir direnişin, sabrın ve insan ruhunun zaferi
Christy Brown’un kendi hayatını anlattığı bu kitap, ilk sayfasından itibaren insanı çarpıyor. Doğuştan beyin felciyle dünyaya gelmiş bir çocuğun, sadece sol ayağını kullanarak hayatla kurduğu ilişkiyi okumak, hem ilham verici hem de düşündürücüydü.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, yazarın duygularını hiçbir yapaylık katmadan, olduğu gibi ve yer yer kırılgan bir dille aktarmasıydı. Sürekli “acıma” bekleyen klasik anlatıların aksine, Christy bize güçlü olmayı öğretmiyor; zaten güçlü. Sadece bunu fark etmemizi sağlıyor.
Annesiyle olan ilişkisi kitabın en dokunaklı ve aynı zamanda en umut verici bölümlerindendi. Bir annenin, herkesin “Bu çocuk bir işe yaramaz” dediği noktada, sadece kalbiyle hareket edip oğluna inanması… Bu sadece bir biyografi değil, aynı zamanda bir anne sevgisinin nasıl mucizelere dönüştüğünün hikâyesi.
Eleştireceğim bir nokta varsa, o da bazı yerlerde olayların çok hızlı geçmesi. Özellikle çocukluk döneminden yetişkinliğe geçiş biraz kopuk hissettirdi. Bazı duygusal dönüşümler daha derinlemesine aktarılabilirdi diye düşünüyorum. Bir de edebi anlamda çok zengin cümleler bekleyenler için kitap biraz sade kalabilir. Ama bu sadelik aslında hikâyenin gerçekliğine hizmet ediyor.
Benim gözümde “Sol Ayağım”, sadece bir hastalıkla mücadele eden birinin hikâyesi değil. Hayatın en zor versiyonuyla doğan birinin, o versiyonu kendi oyununa çevirmesinin hikâyesi. Yüreğime dokundu. Okurken bazı yerlerde durup düşündüm, bazı yerlerde sustum.
Kendi hayatımıza dönüp bakmak, sahip olduklarımızı yeniden değerlendirmek için bu kitabın bize vereceği çok şey var. Belki de en önemlisi şu cümlede saklı:
“Sol ayağımı kullanabildim. Çünkü annem kalbini kullandı.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.