‘İnsan ne yaşayacağını biraz da kendi belirler. Yaşanması gerekeni belirler, yanına çağırır ve bırakmaz. İnsan böyledir. Yaptığının vahim olduğunu ilk andan itibaren bildiği halde yine de yapar. İnsan ve kaderi birbirine tutunurlar; birbirlerini çağırır ve şekillendirirler. Kaderin hayatımıza gizlice girdiği doğru değildir. Hayır, bizim açtığımız kapıdan girer ve ondan daha da yaklaşmasını isteriz. Hiçbir insan çelik gibi bir meşruiyetle kendi varlığından, karakterinden kaynaklanan bir musibete eylemler ya da sözlerle sırt çevirecek kadar güçlü ve zeki değildir.’
.
Henrik ve Konrad, askeri okulda tanışmalarının ardından yedikleri içtikleri ayrı gitmeyen, attıkları her adımda birlikte olan iki dost. Her yakınlığın bir gün uzağa düşme ihtimalleri onları da vuruyor.
41 yıllık bir uzaklık giriyor aralarına.
Sonra buluyorlar birbirlerini.
Sevgiyle, şefkatle değil. Açılmamış defterlerin tozlu sayfalarını okumak gibi bir buluşma onların yaşadığı..
.
Sandor Marai bu kısacık kitabında öyle yoğunlaştırılmış duyguları bir araya getiriyor ki şaşırmamak elde değil. Karakterin iç dünyaları ne kadar karanlıkta da olsa Mumlar Sonuna Kadar Yanar ve o mum ışığında biz pişmanlıkları görürüz, hayal kırıklıklarını, kibiri, sosyal statüleri, tutkuyu..
Kısa olduğu kadar vurucu, akıldan kolay çıkmayacak bir kitaptı bu.
.
Esin Tezel çevirisi, Davut Yücel kapak tasarımıyla ~
·
1.047 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.