Nobel ödüllü Mahfuz'un eseri. Sadece bunu bilerek başlamak bile insanda harika bir yapıt okuyacağı izlenimini uyandırıyor. Ben de böyle düşünüyordum.
İlk otuz sayfayı okuyunca Mısır coğrafyasında tek başında ayakta durabilen güçlü, neşeli, merhametli dul bir kadının zorluklara göğüs gererek oğlunu nasıl büyüttüğünün anlatılacağını sanmıştım. Bu konu çok hoşuma gitmişti. Ain'in neşeli sohbetleri, oğluna verdiği bilgece nasihatler beni alıp götürmüştü. Eser birdenbire İzzet'in hayatına dönünce üzüldüm. Yazarımız, amaçsız, hayalsiz, kendi içinde savaşı bitmeyen bir adam üzerinden Mısır toplumunu, dostluğu ve aşkı anlatıyordu ama konuya bir türlü ısınamadım. Hikâyenin kilit noktalarından biri olan Bedriye'nin duyguları bile o kadar yüzeysel anlatılmıştı ki çoğu karakter bu şekilde derinlikten çok uzaktı. Yüz otuz sayfalık bir roman için normal olan bu anlatım Nobel ödüllü bir yazar için bence yeterli değildi.
Bunun dışında çok sürükleyici olduğunu da söylemeliyim. Kurguda çok fazla tasvir yapılmamasına rağmen olaylar bir film gibi gözümün önünden geçti.
Arap yazınına ilgi duyan okurlar sürükleyiciliği ve Ain için yazarın ödül aldığını unutarak okumalı. Ödüllü yazar beklentisini karşılamayan ortalama bir eser.
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.