Virginia Woolf, 
Kendine Ait Bir Oda'nın ilk sayfalarında bizlere, "Bir kadın kurmaca bir metin yazmak istiyorsa, parası ve kendine ait bir odası olmalı." der. Roman boyunca yazar bizlere "Kadınlar ve Kurmaca Edebiyat" başlıklı bir yazı yazmanın derdinde olduğunu anlatır. Yazının yazım aşamasındaki hazırlık aşamasına, araştırmalarına, karşılaştırmalarına ve aklından geçenlere eşlik ederiz.
Kitapta ilgimi çeken yazarın kurguladığı Shakespeare'in bir kız kardeşi olsaydı ve abisi gibi unutulmaz eserler üretseydi yine dünyaca ünlü olup tanınabilir miydi sorusu üzerine yazdığı metin oldu. Ancak hikayede kız kardeş erken yaşta evlendirilip, tüm zekasına rağmen kimse tarafından tanınamadan hayata veda etmiştir. Çünkü bunun için parası ve odası yoktur. Woolf’un “Kadınlar yarasalar gibi ya da baykuşlar gibi yaşar, yaratıklar gibi çalışır, solucanlar gibi ölürler…” cümlesi işte bu küçük hikayeyle anlam kazanır.
Kitapta kadınların çalışmasının marjinal bir durum olduğunun, evlerinde oturup çocuklarına bakmasının, ev işleri ile ilgilenmesini 'kadınsal aktiviteler' olarak nitelendirilmesinin düşünsel dünyalarını nasıl sınırlandırdığını görüyoruz. 21. yy'a gelmişken bu durumun çokta bir değişikliliğe uğramadığını hissediyorum çoğu zaman. Kadınların bu durumun ciddiyetini uzun uzun düşünmesi gerektiği kanısındayım. Bize yakıştırılan kalıplara mahkum değiliz. Toplumun bizden beklediğini yapmadığımızda daha az kadın olmuyoruz. Bu durumun toplumda daha çok konuşulması gerektiğini düşünüyorum.
·
641 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.