Aşkın gölgesinde yaşayan bir kadındı
Üzümsü günlere merhaba derken
Birlikte çekindiği her fotoğraf karesinden
Kalbine, gündoğumu yansırdı
Turuncuya boyardı gökyüzünü
Elleri, atan yüreği titriyordu
Uzaklardaki aşk masalına dalarken
Sus pus bir damlaya sarılı anılar düşerdi
Pembe yanaklarından omuzlarına
Süslü bir intiharın son eşiğindeydi
Saçlarında geceyle sabahın kavgası
Sevdanın kıyısında solan bir kadındı
Her nefesi kaderi yakan bir çığlıktı
Zaman belki de her aşkı avutan bir tuzaktı
Toprağa verdiği, sevdiği adamın adını sayıklarken
Geride, fularına sarılı kısa bir mektup bıraktı
Kırık tek bir cümlesi yoktu, hasretin muştusunu yazmıştı
Süslü bir intiharın eşiğine yaklaştıkça
Sevdanın kıyısında solan bir kadındı
Artık susmayan şarkı gibi yankılanan
O Aşktan geriye kalan bir kadındı