İncələmə: Bu fikirdə Çexov insan varlığının mənəvi dərinliyini və onun sosial məsuliyyətini vurğulayır. Müəllif burada ağrının həm fiziki, həm də mənəvi əzabın – insana yalnız əzab vermək üçün yox, onu daha duyarlı və şəfqətli bir varlığa çevirmək üçün verildiyini göstərir. İnsan yalnız öz ağrısını deyil, başqalarının ağrısını da dərk edə bildikcə, əsl mənada "insan" olur. Bu empati bacarığı isə onu eqoist bir varlıq olmaqdan çıxarıb, sosial və mənəvi bir varlıq halına gətirir.
Çexov burada cəmiyyətin biganəliyini və duyğusuzluğunu tənqid edir. O, əsərdəki əsas xarakterlər vasitəsilə göstərir ki, insan başqasının əzabını hiss etmədikcə – yəni ağrını “dərk etmədikcə” – həqiqi insani münasibət qura bilmir. “Altı nömrəli palata”da bu, xüsusilə həkim Andrey Yefimıç və xəstə İvan Dmitriç arasındakı dialoqlarda açıq şəkildə görünür.
Alıntı, həm də dərin bir fəlsəfi sual qoyur: İnsan əzabsız bir həyat yaşasa, başqasını anlaya bilərmi? Çexova görə cavab "xeyr"dir. İnsan bəzən əzabla qarşılaşmalıdır ki, həyatın daha geniş mənasını anlaya bilsin və yalnız öz rifahını yox, başqalarının halını da düşünsün.
·
159 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.