Richard Bach - Martı Jonathan Livingston
Bazen bir kuşu anlatırken aslında insanı anlatır kitaplar… Ve bazen bir martının uçuşunu izlerken, kendi içimize doğru bir yolculuğa çıkarız. Martı Jonathan Livingston işte tam da böyle bir kitap. Kalın değil, uzun değil ama derin… Tıpkı bir martının kanadında taşınan özgürlük hissi gibi.
Jonathan sıradan bir martı değil. Sürüsünün “sadece hayatta kalmak” için uçuşlarına sığamayan, daha fazlasını isteyen bir martı. Yükseklere çıkmak istiyor, hızla dalmak istiyor, gökyüzünün sınırlarını zorlamak istiyor. Ama asıl mesele bu değil; Jonathan’ın istediği şey sadece uçmak değil… Anlaşılmak. Kendini gerçekleştirmek. Kendi yolunu seçmek. Ve evet, bu uğurda dışlanmayı da, yalnız kalmayı da göze almak.
Richard Bach’ın dili sade ama çok sembolik. Hikâyeyi sadece martılar üzerinden anlatıyor ama satır aralarına öyle şeyler serpiştirmiş ki… Bazen bir cümlede kendini buluyorsun, bazen bir kanat çırpışında kendi cesaretini sorguluyorsun. Kitap, her okuyana başka bir şey fısıldıyor.
Kitaptaki en dokunan cümlelerden biri benim için şuydu:
“Önemli olan, ruhunun özgürlüğüdür.”
Çünkü neyi ne kadar başarırsan başarmış ol, ruhun kafese kapalıysa hiçbir uçuş seni tatmin etmiyor. Ve başka bir cümle:
“Sen, sınırsız bir varlıksın.”
İnsan kendine bunu kaç kere söyleyebilir ki bir ömür boyunca? Jonathan bunu kendine her gün hatırlatıyor. Belki de o yüzden hepimizde bir parça Jonathan var, ama onu susturduğumuz için yerde kalıyoruz.
Kitap boyunca Jonathan’ın yalnızlığına, çabasına, inancına şahit oluyorsun. Bazen “Bu kadar da zor olmamalı…” diyorsun ama sonra fark ediyorsun ki; o yükseklik, o gerçek uçuş, kolay elde edilen bir şey değil. Özellikle de kendi süründen farklıysan…
⸻
Bu kitap bana şunu hatırlattı: Herkes yere yakın uçarken yukarı bakabilmek bir cesaret… Ama o cesaret, insanın gerçek benliğini bulmasının ilk adımı.
Ve evet…
Ben Jonathan’ı anladım.
Çünkü ben de bazen uçmak değil, anlaşılmak istiyorum.
·
63 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.