Göz kapaklarıma saklı bir orman,
Uyurken bile ağlarım, kırılan dallarıma
Hayatın tokadı yüzüme çarpar.
Güne yeni kabuslarla uyanırım
Acım karışırken havaya, aldığım her solukla
Hep ben mi! gülümsemek zorundayım insanlara.
Doktorun yazdığı nasihat dolu haplar
Aşk bile artık umrumda değil.
Ruhumu kutuplarca buz sarmış
Yaz ortası üşümem, biraz da ondan
Yaralarımı fırsat bilen çakallar vardı çevremde
İçimden birer parça kopardıklarını fark ettim
Tiksinmek bile onlara bir ödülmüş
Hepsini sildim kalbimin rehberinden.
Her gece kendi mezarımı kazar,
Yalnızlığı üzerine örterim
Gözyaşlarımı size belli etmem
Kalbimin çeperlerinde saklarım.
·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.