“Tezer Özlü, edebiyatımızın gamlı prensesi.”
Yaşamın Ucuna Yolculuk, yazarın bizi kendi gündelik yolculuklarına çıkardığı bir anlatı kitabı. Bu sadece bir yolculuk değil, içe dönüklük, sorgulamalar, ait hissedememeler, bazı zaman sitem, bazı zaman küçümseme, bazı zaman eleştiri, hüzün, yas, karamsarlık, yalnızlık…
Bir yolculuk ama yolun nereye gittiği, nasıl gittiği önemli de değil. Çünkü birçoğumuz biliriz ki kendimizle birlikte götürdüğümüz hisler, dünyanın hangi ucunda olduğumuzla ilgilenmez. Özlü, bana göre tam da böyle bir buhranın içinde kaleme almış bu eserini. Anlatmış, bazen taşmış, bazen durmuş. Bazen umut dolu, kendi yolunda, istekleriyle, sınırları aşmış bir şekilde yürüyeceğinin kararlılığı var.
Bazen ise sadece susmuş. Çünkü susmanın bile gayet büyük bir gürültü olabileceğinin farkında. Susmasını duymayanlara, ne kadar konuşsa bile bir etkisi olmayacağının bilinci var. Bu bilincin ve farkındalığın getirdiği yorgunlukta…Belki de bu kitabı bir noktadan yakalamamın nedeni de budur: Susmak.
Çoğu zaman gösterilenin aksine fazlasıyla gürültülüdür, susanın boğazında bir yumru vuku bulsa da, o suskunluğu duymayanın sağırlığı daha fenadır bir bakıma. Çünkü insan histir, histen ibarettir.
Yazarın dili sade, akıcı ve anlaşılır bir eser. Anlatı kitabı okumayı severler, yaşam yolculuğunda içini dinlemeyi deneyimlemiş olanlar, okurken kendilerinden bir şeyler bulabilecektir tahminimce.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.