Olur ya bir gün unuturum diye bu anım burda kalsın istiyorum.
7. Sınıftayım o zamanlar kitap okumaktan hiç hoşlanmadığım zamanlarım tabi nedense.Kitap okuyup özet çıkarıp birde sınıfta herkese anlatma etkinliği yapıyor Türkçe öğretmenimiz Şeref ÇALIŞKAN.Kitabımı seçtim bu kitap azıcık okudum bıraktım geçti aradan 2 hafta nasıl olduysa beni seçti Şeref Hoca.Çıktım tahtaya hiç bozuntuya vermiyorum tabi ben.Birazını yani 3-4 sayfasını okudum ya başladım anlatmaya…Anlattıkça anlattım,baktım tepki veren yok devamını kendim yazdım Bir ders boyunca anlattım durdum kimse ses çıkarmadı zaten sınıftakiler bilmez ya bu kitap ben Şeref Hoca’dan bekliyorum bir tepki tabi korkarak.Sonra ben bitirince bana dedi ki “sen ne güzel elini,kolunu ,mimiklerini kullanıyorsun konuşurken bunu hiç bırakma bu çok önemli iletişimde,hayatta.”
Tabi ben nasıl mutluyum en çok korkutuğum hoca ,en sert hoca Şeref Hoca bana ne güzel şeyler söyledi.
O gün bugündür hep kullanırım mimiklerimi,jestlerimi sayesinde bunların önemini öğrendim.Ve ben biliyorum ki kitabı okumadığımı,uydurduğumu da bildiği halde ses etmedi birde bana cesaret verdiBilmiyorum yaşıyor mu hala bir daha hiç haber alamadım ama kendisine minnet borçluyum
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.