Beyaz Geceler çok güzel ama bir o kadar da hüzünlü bir kitap bence. Okurken bazen içim ısındı, bazen boğazım düğümlendi.
Dostoyevski, o "hayalperest" karakterle bize yalnız bir adamın iç dünyasını anlatıyor. Sevgiye, ilgiye aç biri... Ama o kadar da kırılgan ki, gerçek hayatla baş edemiyor. O kızla karşılaşması tam umut dolu bir an, ama sonra... ah o son!
Bana göre kitapta en vurucu şey şu: insanlar bazen sevilmeye değil, sadece görülmeye bile muhtaç.
Belki de hepimizin içinde bir parça hayalperest var. Ve bazen sadece birinin “seni anlıyorum” demesine ihtiyaç duyuyoruz. Beyaz Geceler işte tam da bunu anlatıyor.
·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.