Yarım bıraktığım kitaba geri dönüş...
Yarım bıraktığım kitaba nasıl mı döndüm? Kardeşim her Allahın günü Gökçen, Gökçen diye diye kafamı yedikten sonra...
Seri hakkında o kadar çok şey bilerek başlıyorum ki.
1.kitabı gayet keyfim yerinde bitirdim diyebilirim, güzeldi, eğlenceliydi, duygu yüklüydü, sevgi kavramı çok değerli hissettiriyordu, Timur demişken, bok gibi aşk kokuyordu.
Kitap 528 safya, giriş ve 15 bölümden ibaret, bölümler 30-40 sayfa aralığında, akıcılığı benim için normaldi. Ben flasback'leri sevmeyi Loresimadan öğrendim, hele ki, Pamuk ve Kepçükün flashback'leri o kadar güldürüyor, içimi ısıtıyordu ki, ikisini de mıncırmak istiyordum. Flashback'leri sevmemin en büyük nedenleri Ali ve Yusufu tanımamız, komik sahneler olsa bile, hepsinde istemsiz şekilde duygulanıyordum.
Konu itibariyle askeri kurgu, askeri aksiyon sahneleri de izliyoruz, ancak çok da değil, en azından 1.kitapta böyle oldu. Okuduğum bazı sahnelerde Bülbül Kapanı serisinden ipucuları gördüm ve Timurun Ahusunu, Ahunun Timurunu özlediğimi anladım...
Kitapta sevemediğim ve yarım bırakmama da sebep olan mesele karakterin iç sesini dozundan çok-çok daha fazla okumamız. Hele ki bu karakter Gökçense. Çünki iç sesi asla durmuyor, bir yerden sonra şahsen beni baydı, sıktı. Hatta bazı yerlerde Gökçenin iç seslerini es geçtim. Bazı okurlar için bu sahneler kitaba renk katmış olabilir, çok daha eölenceli yapmış olabilir. Benim gibi okurlar içinse böyle sahneler bir yerden sonra abartı geliyor ve bir zaman sonra bayıyor. İç ses olayı benim okuma hızıma etki etti şahsen ve bu etki kötü anlamda.
Karakterlere gelirsek:
1. Gökçen- eğlenceli, kendi kendine kuran, yaramaz, çocuk ruhlu güzel bir kadın, Kepçüğün Pamuğu gibi. Sevmediğim tarafları çok oldu, sevdiğim tarafları da. O yüzden Gökçene karşı nötürüm. Diğer kitaplarda gelişimi güzel olabilir.
2. Murathan- sinirli, huysuz, çocukluğunda bile olgun, zeki, babasının yolundan giden bir asker. Söz konusu Gökçen olduğunda her şeyi yapabilecek, kendisini ilgilendirmeyen her konuya girebilecek biri. Çok güzel seviyor, kavgaları bile Murathanın Gökçenin 1-2 haraketiyle yumşalması ile bitiyor. Kısacası, Pamuğun Kepçüğü de değişmemiş...
3. Barut timi- çok eğlenceli, şakamatik bir topluluk. Favorim Timurum, Alişim ve Süleyman. Barbaros bu mallıkla nasıl hayatını idam ettirecek, bilemiyorum. Bilge ve Barbaros mük olurlar... Emek... En az sevdiğim Zülfikar oldu, eğlenceli olması güzel olsa da, Murathan gibi diğer şeyleri gözüme çok batıyor. Aybüke evet, Süleymana karşı yanlışlar yapıyor, ama bir şeyler var bu kızda. Bir kadın olarak Aybüke başkanla gurur duyuyorum.
4. Alim, Yusufum, Leylam, Neslihanım, size ne desem, az...
5. Ayşegül ve Duru da o kadar güzel arkadaşlar ki. Ayşegül ortamın dedikoducusu, Duru feministi, Bilge annesi, Gökçen de yaramaz çocuğu, ama fedakar, belalı ve salak çocuğu...
Murathan-Gökçen ikilisini çok sevemesem de, güzel bir bağları var ve bu, içimi ısıtmaya yetti, çok da güzel ve anlamlı sahneleri var, olacak da, okuyacağım da. Sadece benim sevdiğim dinamik olmadılar, yine de eğlenerek, duygulanarak okuyorum. Yan karakterler seriyi çok güzel dolduruyor, bu tarafını çok beğendim. Çünki tek bir çiftle devam edemezdim.
Son olarak, asker kurgusu seviyorsanız, her duyguyi hissetmek istiyorsanız, Gökçen evrenini sevebilirsiniz. Bu seri bir çok okur için safe place hissettirecek bir evreni size sunuyor.
Benim için 7/10.
·
179 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.