Bir mumdu şairin ruhu. Bir ruh terlemesiydi şiir. Mumun gövdesini saran erimeydi kelimeler. Şiir değil hikayeydi menzil. Şiir gibi kesik değil, nesir gibi yalın değil. Yanan mumun üşümesi gibi şiir, titreyen alevin yalımları gibi hayal ve mumun dibinde biriken bakiye gibi varlık tortusuydu hikayeler. Ateşe dair hikayeyi ateşi yakanamı yoksa muma mı sormak lazım? Mum kendini "uyandıran"a dair anlatıyordu. Ve biz okuyucular geçmiş bir ateşin, sönmüş bir mumun kokusunu duymaya çalışıyorduk okurken.
Eski bir yazımdan alıntı ile başladım incelemeye. Mum varlığını erimesine borçludur; ateşi başında taşımadan erimeden ışığa erişilmez... Sönen mum gözden düşer, eriyen mumlara ihtiyaç vardır geceleri. Hüsrev Bey eriyen ve biten mumlar avuçları ile ateş taşımaya çalışıyor bu güzel eserinde. Okurun gecesine bir mumla dahi olsa ışık taşımaya...
Şiire dair bir kitap Eriyen Mumlar... Şiire az da olsa ilgi duyanlara tavsiye edebileceğim bir kitap. Unutulup gitmiş, sönmüş mumlara ateş taşıma çabası... Osmanlı kadın sairlerine de yer vermesi çok hoşuma gitti kitapta. Sanki defterind yazdığı notları kitaplaştırmış Hüsrev Bey. Ne iyi etmiş. Dil olarak o kadar sâde ve samimiydi ki. Nâçîzâne tavsiyedir.
··
300 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.