"Huzur" arayan "Huzursuzlar'a..."1000Kitap
"Neden böyle oldu;niçin herkes bana böyle yükleniyor? Huzurdan bahsediyordu. Peki benim huzurum nerede kaldı? Ben yok muydum? Bu kadar yalnız ne yapacağım?"
"Huzur" aramakla bulunan bir şey mi ya da erişilen bir yer mi? Nerde ararsak buluruz? Kendi içimizde mi yahut bir insanda mı ya da bir şehirde mi...?
O kadar uzun zaman olmuş ki Ahmet Hamdi Tanpınar okumayalı. Yine sarstı ve kendime getirtti. O kadar fazla cümlenin altını çizdim ki... tespitleri, benzetmeleri, çözümlemeleri muazzam... Her okuduğumda nutkum tutulur bu kere de öyle oldu. Bir sürü soruyla da başba kaldık iyi mi?... Mümtaz ile beraber ben de yaşadım Huzur arayışını, çıkmazları, çatışmaları, sancıları...
Romanımız kitap karakterleri olan 4 bölümden oluşmaktadır;
1. İhsan
2. Nuran
3. Suat
4.Mümtaz
Olay İstanbul'da gelişmektedir. Osmanlı-İslam yansımaları ki dili daha önce dönem eseri okumadıysanız fazlasıyla zorlayabilir. Toplumun sosyo-kültürel yapısı, toplumsal olaylar, Dede efendi, Itri gibi musiki üstatları, müzik, Batılılaşmanın etkileri, Doğu-Batı çatışması gibi birçok olay işlenmektedir. Avrupalıların durumu, İkinci Dünya Savaşının ayak sesleri ve o savaş korkusu... Cumhuriyet sonrası dönem ele alınmaktadır. (1939 ve sonrası)
Ana karakter Mümtaz'ın Nuran ile kavuşma kavuşamama gelgitleri yaşaması, varoluş sancıları çekmesi ve hep arayışta olması işlenmektedir. Nuran'ın dedesinin "Mahur Bestesi'ni" dinlemeleri ayrıca ince bir gönderme olmuş. Varoluş problemi çeken, yaşayan, yaratma sancıları içinde kıvranan sadece Mümtaz değil Suat da onlardan biri, inanç ve düşünce gereği çok farklı bir karakter olan Suat'ın sonu ise hüsran...
Bu kitabın güncelliği hala taze, mesajları ve arayışları hala güncel. Kitap İstanbul'u çok güzel işlemesiyle de ön plana çıkmaktadır.
"Huzursuzluğu insan kalbini ona kapamıştı."
Psikolojik çıkmazların insan hayatını nasıl etkilediği bire bir çözümlenmiş. O dönemlerde bu kadar şeyi nasıl yazmış dedirtti. Düşünce dünyası ve kıvrak zekası o kadar zengin ki... Hayranlığım katlanarak devam ediyor:)))
Canım Ahmet Hamdi edebiyatımıza kazandırdığın her değer için çok şanslıyız.
"İnsan hayatının remzi (sembol) miydi? Bir şikayet veya tevekkül müydü? Hatıraların, gayri şuurunun ışığında muzlim bir raksı mıydı? Hangi ölüyü çağırıyor, hangi zamanı diriltiyordu?" Bu cümlede insanın varolma sancısını çok net hissediyorsunuz.
İnsan psikososyal bir varlık olarak "Huzur" denen olgu yaşadığı ülkeye, sosyoekonomik durumuna, dini inanışlarına, travmalarına, sahip olduğu aileye, mesuliyetletlerine, yaşadığı döneme, çağın getirdiği yeniliklere, gelenek ve göreneklere, hissi ve kalbi duygularına, hayata karşı duruşuna, karakterine bağlı olarak nasıl değişir buna şahit oluyoruz. Yazarken yoruldum. Ne kadar çok şeyden etkileniyoruz öyle...
Sığınacak bir yer ya da tutunacak bir dal olmazsa halimiz harap... Huzur da haram tabi...
Okudukça biraz nefes alırız belki...biz yine en iyi bildiğimiz yoldan gidelim. Ha bir de tevekkül gerisi hak...
Keyifli okumalar...
··
1 +1'leme
·361 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
