“İnsan doğası gerçekten masum mu, yoksa sadece medeniyetle bastırılmış bir karanlık mı?”
William Golding’in Sineklerin Tanrısı, bir grup çocuğun ıssız bir adaya düşmesiyle başlayan bir hayatta kalma hikâyesi gibi görünse de, aslında insan doğasına dair karanlık ve rahatsız edici bir alegori.
Başta özgürlük gibi görünen şey, zamanla düzenin yokluğuyla birlikte korkuya, şiddete ve ilkel içgüdülere dönüşüyor. En çok da şu soru kalıyor geriye: Uygarlık çöktüğünde, biz gerçekte kim oluyoruz?
Domuzcuk'un aklı, Ralph’ın liderliği, Jack’in gücü… Hepsi birer sembol. Her karakterin içinde yaşadığımız toplumdan ve iç dünyamızdan bir şeyler taşıdığını fark etmek rahatsız edici ama etkileyici.
Bazı bölümlerde kitaptaki çocukları değil, yetişkin dünyasının bir yansımasını okuyor gibi hissettim. Çünkü bu kitap, çocuklardan çok insanın ta kendisini anlatıyor.
Golding’in dili sade ama çarpıcı. Kitabın sonuna geldiğimde içimde bir sessizlik oldu. Sanki bir yıkımın ardından kalan o boşluk hissi gibi.
Okuyacaklara not: Bu kitap, sadece bir ada hikâyesi değil. Kendinle, insanlıkla ve içinde bastırdığın karanlıkla yüzleşmeye hazır ol.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.