Gülün Adı benim için sabır isteyen, ama sabrettikçe insana çok şey anlatan bir romandı.
Yer yer ağırlaştı, yer yer düşündürdü, ama hiçbir zaman anlamsızlaşmadı.
William'ın sorgulayıcı zekâsı ve Adso'nun temiz duyguları arasında gidip gelirken, insanın akıl ve kalp arasında nasıl sıkışabileceğini hissettim.
Jorge'nin karanlığı ise bana bir kez daha gösterdi: Kör inanç, bazen karanlıktan da karanlıktır.
Ancak şunu da söylemeliyim:
Romanın başında ve sonunda yazarın yaptığı uzun açıklamalar, hikâyenin akışını zaman zaman bozdu.
Kurguya kaptırmak istediğimde, teorik açıklamalar arasında duraklamak, hikâyenin büyüsünü biraz kırdı.
O anlarda roman değil de bir tez okuyormuşum gibi hissettim.
Yine de kitabı kapattığımda içimde ağır bir sessizlik vardı.
Bilginin yanışını izlerken, sadece bir kütüphaneyi değil, bir çağın suskunluğunu da hissettim.
Ve anladım ki, bazı şeylerin geriye sadece adı kalıyor.
Tıpkı bir gül gibi.
Ve bazen, sadece o ad bile bir hayatı hatırlamaya yetiyor.
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.