İteleyerek okuduğum bir kitap oldu Sütçü. Konusu güçlüydü; ancak olay örgüsü içinde benzer cümlelerin sıkça tekrarlanması, okuma deneyimimi yorucu hâle getirdi. Yine de kitaptaki asıl mesele çok çarpıcıydı: Söylentilerin ve dedikoduların nelere yol açabileceğini çoğu zaman göz ardı ederiz, oysa tam da umulmadık yerden hayatı mahvedebilirler.
Gündelik terörün hayatın her alanına sızdığı, herkesin bir tür yasa uygulayıcıya dönüştüğü bir ülkede geçiyor hikâye. Kitap, tam olarak bunu anlatıyor: mesafeli üzülmeler (hatta insanın kendine bile), uzaklaştırılmış hayatlar, yabancılaşmış insanlık. Öykü, kendi doğrularını mutlak doğru sayan karakterlerle dolu. Anlatıcımız ise adı verilmeyen bir kadın; kendi zihninde hem bir gözcü hem de sürekli gözetlenen biri. Hep tetikte, ama aynı zamanda kendini ifade edemeyerek kendini sabote ediyor.
Beni en çok etkileyen kısım ise annenin dönüşümü oldu. Kadınlıkla tanışması ve bu yolculukta ona rehberlik edenin, hep dışladığı ve ötekileştirdiği kızı olması… Güçlü bir yüzleşmeydi.
·
194 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.