1. Dünya Savaşı sırasında Almanya ve Fransa arasındaki savaşın bir kesitinin anlatıldığı bir savaş romanı olan eserin ilk bölümü, ününe yakışır nitelikte değildi bence. Esas konuya giriş yapmak için üstünkörü yazılmış uzun bir giriş gibi. Ama ikinci bölüm yani savaşın anlatıldığı bölüm gerçekten canlı ve sürükleyici bir anlatıma sahip. Yazar, bizzat savaş alanlarında bulunduğu için gözlemlerini gerçekçi bir üslupla aktarmış. Mahşerin 4 atlısı: 1-Veba 2-Açlık 3-Savaş ve 4-Ecel...
Savaş o kadar talihsiz, o kadar saçma, o kadar vahşi bir şey ki... Özellikle hırs ve yayılımcı politikalardan kaynaklanan savaşlarda insanlığa olan inancımı ve saygımı yitiriyorum. Bu kitabı okurken de aynı duygular içinde gidip geldim.
Blasco İbanez savaşı güzel anlatmış anlatmasına ama kesinlikle çok yanlı olarak yalnızca Fransız bakış açısından anlatmış. Araya, savaşın iki ülkenin halkı için de acılar getirdiğine dair ufak tefek cümleler sıkıştırmış olsa da bu durum romanın büyüklüğüne gölge düşürmüş. Evet, güzel bir savaş romanı ama kesinlikle bir "Savaş ve Barış" gibi değil mesela.
Julio'nun mezarını buldukları son sahneyi çok beğendim hatta ağladım da. Daha önce Turgenyev'in Babalar ve Oğullar'ındaki Bazarov'un ve Gonçarov'un Oblomov'unda da kahramanların mezarlarının anlatıldığı sahnelerden çok etkilenmiştim. Julio'nun mezar sahnesi de eklendi şimdi.
Kusurlu bulduğum yanlarına rağmen yine de kaliteli bir kitap, okunmasını tavsiye ediyorum.
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.