Elif Şafak/İskender
İskender’in başlarında o kadar çok akraba, teyze, amca, dayı, yenge anlatılıyor ki roman başlayana kadar kim kimin nesi, takip etmekten hikâyeye giremedim. İlk bölümler adeta bir sabır testiydi. Kendi akrabalarımı bile zar zor tanıyan ben, İskender’in geniş ailesini ezberlemeye çalışırken hikâyenin temposu tamamen kayboldu.
Bir diğer rahatsız edici nokta ise Elif Şafak’ın sürekli olarak bana ne hissetmem gerektiğini hissettirmeye çalışmasıydı. ‘Şimdi üzül, şimdi öfkelen’ gibi duygusal yönlendirmeler, beni karakterlere bağlamak yerine kopardı. Duygular doğal akmadığı için bir roman değil, adeta duygusal yönden yönlendirilmiş bir ders kitabı okuyormuş gibi hissettim.
Bu kadar eleştiri üzerine siz yine de okuyun..okumak güzeldir :)
·
144 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.