Yavşaklar kulübü
AY DARALDIM KİTAP BİTENE KADAR DARALDDDIMMM
3 puan bile fazla bu kitaba. Hem çooooooooook sıkıldım hem karakterlere uyuz oldum. Bu kitap bana 
Günaha Davet kitabını hatırlattı, Connor’da Micheal gibi istediği kadını uzaktan başkalarıyla oynaşmasını izledi, sadece izledi çünkü adım atamayacak kadar korkaktı.
Öncelikle iki aptal karaktere 336 sayfa katlanabildiğim için kendimle gurur duyuyorum. Kurgu güzel ama karakterleri sevmedim. Başrol erkek karakterin korkaklığından gına geldi, kız karakterin aşırı duygusal kişiliği beni benden aldı. Sevişmek için adama yalvardı, “Lütfen Connor, bunu çok istiyorum Connor,” dedikten sonra ölen kocasını rüyasında görünce adama “Kocam senin gibi bir rock yıldızıyla olmamı istemezdi” cümleler fırlattı, Connor “İmzaladığın sözleşmeyi unutma” dedi diye zırladı. Aptal, adama ben yalvardım sanki? Yemişsin boku bir kere? Şu ne istediğini bilmeyen karakterlere uyuz olurum. Tek sorun Lexie değil bu arada, Connor Rock yıldızıyım diye kadından kadına geçmeyi kendi doğası olarak görüyor, bu nasıl mantık? Ayrıca sevgili yazar, eğer Tex ve Lexie’ye bu kadar yakından etkileşim vereceksen onları kitabın çifti yapmalıydın böylece Connor’ın boş triplerini çekmezdim. Ya da Lexie’nin daha fazla Connor’la etkileşimi olsaydı ben sinir olmazdım. Neden bu kız grubun her üyesiyle mutlaka bir şey yapmak zorunda? Birde kızın aşamadığı ölen eski kocası var, ay daraldım yemin ederim.
Bu normalde bir sorun mudur bilmem ama sürekli erkeklerin dış görünüşlerinin betimlenmesi beni rahatsız etti. Ayrıca “inanılmaz yakışıklılar, hepsi çok cekici” gibi bir sürü cümle ağırlığı olmasına sinir oldum. Anladık, onlar acayip, süper yakışıklı ve çekiciler. Bunun yanı sıra yavşaktılar, sanki hayatlarında hiç kız görmemişler gibi kitap boyunca Lexie’e sulandılar. Ağızlarından düşmeyen “bebeğim, tatlım, hayatım” lafları falan. Evet, hepsinin bireysel kitaplarının olması önemli değil, Lexie izin verse hepsi bir tat almak için salya akıtan kurtlar gibi üzerine atlarlardı. Bu durum hoşuma gitmediği için kitaptan zevk alamadım. Ben sevmiyorum seri halinde kitaplarda böyle etkileşimler, üzgünüm.
Connor ve Lexie çok pasif bir çiftiler, biri korkak biri duygusal, yordu ikisi. Trope olarak rock yıldızı tropeunu ilk defa okudum ama eminim ki bundan kat ve kat daha güzel kitaplar vardır. Bana kalırsa seri okunmaya bile değmez benim için zaman kaybıydı bu kitap.
Xoxo
Günaha Davet kitabını hatırlattı, Connor’da Micheal gibi istediği kadını uzaktan başkalarıyla oynaşmasını izledi, sadece izledi çünkü adım atamayacak kadar korkaktı.
Öncelikle iki aptal karaktere 336 sayfa katlanabildiğim için kendimle gurur duyuyorum. Kurgu güzel ama karakterleri sevmedim. Başrol erkek karakterin korkaklığından gına geldi, kız karakterin aşırı duygusal kişiliği beni benden aldı. Sevişmek için adama yalvardı, “Lütfen Connor, bunu çok istiyorum Connor,” dedikten sonra ölen kocasını rüyasında görünce adama “Kocam senin gibi bir rock yıldızıyla olmamı istemezdi” cümleler fırlattı, Connor “İmzaladığın sözleşmeyi unutma” dedi diye zırladı. Aptal, adama ben yalvardım sanki? Yemişsin boku bir kere? Şu ne istediğini bilmeyen karakterlere uyuz olurum. Tek sorun Lexie değil bu arada, Connor Rock yıldızıyım diye kadından kadına geçmeyi kendi doğası olarak görüyor, bu nasıl mantık? Ayrıca sevgili yazar, eğer Tex ve Lexie’ye bu kadar yakından etkileşim vereceksen onları kitabın çifti yapmalıydın böylece Connor’ın boş triplerini çekmezdim. Ya da Lexie’nin daha fazla Connor’la etkileşimi olsaydı ben sinir olmazdım. Neden bu kız grubun her üyesiyle mutlaka bir şey yapmak zorunda? Birde kızın aşamadığı ölen eski kocası var, ay daraldım yemin ederim.
Bu normalde bir sorun mudur bilmem ama sürekli erkeklerin dış görünüşlerinin betimlenmesi beni rahatsız etti. Ayrıca “inanılmaz yakışıklılar, hepsi çok cekici” gibi bir sürü cümle ağırlığı olmasına sinir oldum. Anladık, onlar acayip, süper yakışıklı ve çekiciler. Bunun yanı sıra yavşaktılar, sanki hayatlarında hiç kız görmemişler gibi kitap boyunca Lexie’e sulandılar. Ağızlarından düşmeyen “bebeğim, tatlım, hayatım” lafları falan. Evet, hepsinin bireysel kitaplarının olması önemli değil, Lexie izin verse hepsi bir tat almak için salya akıtan kurtlar gibi üzerine atlarlardı. Bu durum hoşuma gitmediği için kitaptan zevk alamadım. Ben sevmiyorum seri halinde kitaplarda böyle etkileşimler, üzgünüm.
Connor ve Lexie çok pasif bir çiftiler, biri korkak biri duygusal, yordu ikisi. Trope olarak rock yıldızı tropeunu ilk defa okudum ama eminim ki bundan kat ve kat daha güzel kitaplar vardır. Bana kalırsa seri okunmaya bile değmez benim için zaman kaybıydı bu kitap.
Xoxo·
86 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.