Intermezzo, iki erkek kardeşin babalarının ölümünden sonraki süreçte yaşadıklarını anlatıyor, kayıp ve yas üzerine odaklanan bir kurgu. Olaylar değil de karakterler arası yoğun içsel diyaloglar ön planda. Kitaptaki karakterler bir tık antipatik, yaslarını yaşama süreçleri de çok mantıklı gelmeyebilir. Karakterler kusurlu hatta bazen itici ama onlara sinir olsak bile iç dünyalarını, çelişkilerini gördükçe bağ kuruyoruz ve sonunda, özlenir hale geliyorlar. Yazar insanların duygusal süreçlerini toplumsal normlara göre değil, içsel karmaşalarıyla gösteriyor. Bu da özellikle yas tutmuş birinin kalbinde yankılanabiliyor. Bazen ben yazmışım gibi hissettiğim cümleler oldu.
“Intermezzo İtalyanca kökenli bir kelime ve anlamı “ara” ya da “geçiş bölümü” demek. Genellikle müzikte ya da tiyatroda iki ana bölüm arasındaki kısa parça ya da sahne için kullanılır. Bir tür soluklanma, ama aynı zamanda duygusal ya da yapısal bir geçişi de temsil eder.”
Rooney’nin romanına bu adı vermesi çok anlamlı aslında: Karakterlerin hayatlarında tam da böyle bir “aralık” dönemi yaşanıyor. Ne eskisi gibi kalabiliyorlar ne de devam edebiliyorlar. Yas süreci de tam böyle değil mi zaten—bir intermezzo gibi, ne tam yaşamak ne tam unutmak…
Benim yazarla tanışma kitabımdı, dili sade, edebiyata doydum denilebilecek bir kitap değil ama anlatmak istediklerini anlatma şeklini sevdim. Okurken zaman zaman kızsam da kitap bittikten sonra uzun bir süre karakterleri özlemeye devam ettim. Sonuç olarak, çıkar çıkmaz gündeme bomba gibi düşen ve okuyanları ikiye bölen bu kitap için ben seven ve hatta özleyen taraftayım.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.