Öncelikle şunu belirtmeliyim ki "Çocukluğun Soğuk Geceleri"ni yarım bırakmamın sebebi ne eserin niteliği, ne de ilgisizlikti. Aksine, metin beni öylesine derinden etkiledi ki, bu yoğun duyguların içinde kaybolmaktan ve depresif bir ruh haline sürüklenmekten korktum. Bu yüzden şimdilik ara vermek, ama kesinlikle merakla ve özlemle yeniden dönmek üzere kitabı kapattım.
Tezer Özlü’nün "Yaşamın Ucuna Yolculuk" kitabını bitirdikten sonra yaşadığım sarsıntıyı tam anlamıyla sindiremeden, onun bir diğer eserine hızlıca geçmek, açıkçası sağlıklı bir okuma süreci olmadı. Çünkü Tezer'in dili, anlattıkları, acıya yaklaşımı, insanın ruhunun en kırılgan yerlerine dokunuyor. Özellikle kadınlık deneyimlerine dair yazdıkları, bizlerin iç dünyasında saklı kalmış pek çok yarayı gün yüzüne çıkarıyor. Sanırım bu yüzden, onun yazdıklarını okurken sadece “anlatılanı” değil, “yaşananı” da duyumsuyorum.
Çoğu kadın yazar beni etkilemiştir, ama Tezer Özlü’nün yazdıkları kadar "bizzat ben yaşıyormuşum" hissini veren pek azı olmuştur. Onun kelimeleri bir anlatı değil, bir yankı gibi, içimizde çoktan doğmuş ama dile getirilememiş duygulara ses oluyor. Bütün yalınlığıyla, içtenliğiyle, kırılgan ama cesur anlatımıyla bizim “sessiz haykırışlarımızı” dillendiriyor.
(Belki de beni en çok etkileyen de o kırılgan ve cesur yanı oldu..)
Şimdi neden bu kadar hayranlık uyandırdığını daha iyi anlıyorum. Ve kendisine hayran olmamak gerçekten elde değilmiş.. Onunla yağmurlu bir havada –ki ikimiz de yağmuru severiz:)– bir kafede, saatlerce susarak bile anlaşabileceğimiz bir sohbeti ne çok isterdim… Belki de bu yüzden yazdıklarıyla, hepimizle bir yerde buluşmayı başarıyor..
·
40 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.