Uc ve dort vermek arasinda gidip geldigim ancak dort icin cok fazla kusuru olan roman. Akiciligi konusunda Pride and Prejudice’i sollayabilecek bir is Emma (tabii digerini seneler once okudugumu dusunursek bu yargi ne kadar dogru olur bilemiyorum) ancak karakterler ve akis acisindan birtakim tutarsizliklari goze carpmiyor degil. Oncelikle Emma, Jane Austen’in uzerine en cok dusundugu fakat onu yazarken bu cabasini davranisa dokemedigi bir karakterdi bence. Simariklik ve kibir gibi olumsuz ozelliklerine, bunlarin yaninda getirdigi sacma dusuncelerine ragmen sevmemizin istenildigi bu karakteri oyle durumlara sokuyor ki karakterin ozellikleriyle hic uyusmayan bir tepki okurken buluveriyoruz kendimizi... Emma gercek hayattan bir karakter olmaya o donemin sartlarinda dahi cok uzak... Ek olarak ilk uc yuz elli sayfa icerisinde bir karaktere hic duyulmayan bir duygunun birdenbire kitabin gidisatini degistirmek uzere ortaya cikarilmasi da cok uctu. Cok minik yerlerde bunun tohumlarini ekmeye calismisti belki yazar ancak cok basarisiz bir girisimdi bu, sonrasinda birdenbire Emma gibi bir karakterin ask gibi guclu bir duyguya dususunun bu kadar ani olmasi, ustune kibrini birdenbire anlamasi ve ben ne kotu yaptim diye yakinmasi... Anlamsiz ve bir o kadar da imkansiz. Herhangi bir insanin yanlislarini bu kadar hizli fark edebilmesi ve bir gecede degismesi ne kadar imkansizsa bu da o kadar olabilir ancak. Demem o ki Austen’in kaleminin gucsuz yani olaylari sureclere yaymayi bilirken duygularda bunu yapamamasi. Ama Emma’yi okurken keyif aldim mi, aldim. Akici ve sarkastik dili hizlica okumama sebep oldu. Ama artik ne kadar naiplige maruz kalabilirim bilmiyorum... Mesafe koyalim aramiza biraz...
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.