Türkan, küçük yaşta annesini kaybetmiş, babası tekrar evlenince teyzesine evlatlık verilmiş ve orada büyümüş. Sonrasında Orhan ile evlenmiş ve bir gün Orhan’ı kaybedince olduğu yerde kalakalmış. Hareket etme zorunluluğu duyarak kendini bir şeyler yapmaya zorladığı sırada bir farkındalık anı ile hayatının yönü değişmiş ve çiçeklenmeler başlamış.
“Bütün yaşamımı birilerinin yanında durarak geçirmiştim. Birilerinin bana açtığı boşluklara sığmış, taşmamış, yükselmemiş bile ama kurumamış da, orada eski bir göl gibi durup beklemiştim. Hiç kendi kaderimi tayin edecek bir adım atmamış, ekseriyetle bana gösterilen yere ilişmiş, bundan şikayet etmemiş ama şimdilerde yeni yeni ve epey sarsılarak fark ettiğim şekilde bu sınırları belirlenmiş hayattan sandığım kadar tatmin olmamıştım.”
Bu cümleler tam bir kırılma anı gibi, yılların sessizliğini tek bir farkındalıkla yarıp geçiyor. Birilerinin yanında durmaktan, nihayet kendi yanında durmaya geçişin ilk adımları. Hem hüzünlü hem umutlu bir yolculuk onunki. Bu cümleleri okuyunca insan otomatik olarak sorgulamaya başlıyor kendi hikayesindeki rolünü, ne kadarlık bir kısmında özne olduğunu.
Melisa Kesmez’in dilini ve duygulara dokunuş biçimini çok sevdim. Aslında tanışma kitabımız başkaydı ama bu kitapla beraber başka bir yeri oldu zihnimde.
İsmi de kitaba o kadar yakışmış ki.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.