Çiçeklenmeler
Melisa Kesmez
Tahmini Okuma Süresi:
3 sa. 17 dk.
Sayfa Sayısı:
116
Basım Tarihi:
Mart 2026
İlk Yayın Tarihi:
Ocak 2025
Yayınevi:
İletişim Yayınları
ISBN:
9789750537882
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
YasEdebiyat
Melisa Kesmez, sosyoloji mezunudur. Yazarlık, gazetecilik ve fotoğrafçılık alanlarında eğitim almıştır. Bazen Bahar ile 2017 Notre Dame de Sion Edebiyat Ödülü’nde mansiyon almış, Nohut Oda ile ise 65. Sait Faik Hikâye Armağanı’na layık görülmüştür.
Kitaba Melisa Kesmez novella diyor; ben de bu nedenle kitaptan “novella” olarak bahsedeceğim. Yazarın hikâye anlatıcılığını çok daha güçlü bulduğumu söyleyerek bu novellayı değerlendirmek istiyorum. Çiçeklenmeler, yas anlatısına sessiz bir başkaldırı olarak okunabilir. Pek çok anlatının aksine, bu kitapta geçmişte yaşanmış bir hayatın değil; ölümle birlikte şekillenen, sonradan gelen bir hayatın izlerini takip ediyoruz. Ölümle biçimlenen bir yaşamın, yavaş yavaş cesaret kazanarak geçirdiği dönüşüme tanıklık ediyoruz.
Novella, ana karakter Türkan’ın eşini kaybetmesiyle açılıyor. Ancak daha ilk sayfalardan itibaren okur, yas tutulan şeyin yalnızca Orhan’ın ölümü olmadığını da sezebiliyor. Asıl yas; yıllar boyunca süren görünmezliğe, sessizliğe aslında tutuluyor. Türkan’ın hikâyesi, bir evliliğin içindeki yalnızlığın, ölümden sonra çok daha berrak biçimde görünür hâle gelmesinin anlatısı.
Beni en çok etkileyen şey, Türkan’ın mutsuzluğunun dramatize edilmemesi oldu. Ne isyan ediyor ne de kendini acındırıyor. Sanki hayatı olduğu gibi kabul etmiş, fazlasını istememeyi öğrenmiş. Bu sessizlik insanın içini acıtıyor. Çok daha gerçekçi, hayatın içinden tepkiler gibi hissettim.
Orhan’ın ölümünden sonra yas; evin içindeki eşyalarla, yarım kalan bir kitapla, hiç hareket etmemiş bir karavanla birlikte yaşanıyor. Türkan acısını bastırmıyor, “atlatmaya” çalışmıyor. Sadece onunla birlikte duruyor. Bu hâliyle Çiçeklenmeler, yasın herkes için aynı olmadığını ve kimseye benzemek zorunda olmadığını çok iyi anlatıyor.
Karavanla çıktığı
Spoiler içerir (ilk defa)
Bu kitabın vermek istediği mesajı ve ele aldığı konuyu sevsem de, yazarın zihnindeki kurguyu metne yeterince aktaramadığını düşünüyorum. Sayfalar arasında o kadar hazırlıksız duygu geçişleri var ki, okur olarak karakteri tanıyıp anlamak şöyle dursun, bağ kurmak dahi zorlaşıyor. Aslında konusu güçlü bir psikolojik derinlik vaat ediyor, başlarda aidiyet duygusuna, yalnızlığa vurgu yaparak bu derinliği hissettirse de sayfalar ilerledikçe
dil yavanlaşıyor, ani duygu değişimleri okuyucuyu afallatıyor.
Bu duygu uçurumlarını somutlaştırabilmek adına, kitabın içeriğine değinmem gerekiyor. Bu nedenle ilk kez spoiler içeren bir inceleme kaleme alıyorum.
Kitap kocasının ölümünden sonra yas duygusuyla başa çıkmaya çalışan Türkan'ın iç dünyasına kapı aralıyor. İnsanlara olan tavrı mesafeli, öyle sıcakkanlı, konuşkan biri değil, duygularını ulu orta koyveren biri de değil. Çünkü Türkan, küçük yaşta annesini kaybeder ve çocuğu olmayan teyzesine evlatlık verilir. Baba yeniden evlenir ve yokluğundan neredeyse hiç bahsedilmez. Türkan, teyzesinin evinde sevgiyle ama mesafeyle büyür; çocukluktan gelen bir yere ait olamama hissi çocukluğundan itibaren karakterin temel duygusuna dönüşür. Evlendikten sonra da umduğunu bulamaz çünkü eşinin ikinci evliliğidir ve aralarındaki ilişkinin tuhaflığını hala anlamış değilim ama yazar bir yerde şöyle ifade ediyor;
"ertelenmiş kavuşmamızın sarhoş edici saadetiyle, evliliğimizde belki başka bir kadının itiraz edeceği durumları kurcalamamış önüme konanı her şeyin üzerine örten bir şükür duygusuyla kucaklamıştım."
Kocasının kızkardeşi Ayşe'yle de soğuk bir ilişkisi var ve şöyle tanımlıyor; "abisinin sağlığında o kadar da yakın değildik ama şimdi ben yalnız kalınca merak ediyor olmalı iki günde bir arıyor." Soğuk bir ilişkisi olduğunu yaptıkları
"Başımıza hayat geldi. Öyle diyorlar ya şimdi. Life happened."
Türkan küçük bir şehrin küçük bir mahallesinde büyüyen, annesinin ölümünden sonra babasının yeniden evlenmesi ile on bir yaşındayken teyzesinin yanında büyümek zorunda kalan, ilk aşkı Orhan'a kavuşmuş olmanın yeterli olduğu bir evlilik hayatını sorgusuz sualsiz sahiplenmiş, kendisine sunulanla kafi derecede mutlu olmuş bir kadındır. Taa ki kocası, en kıymetlisi Orhan'ı kaybedene dek. Melisa Kesmez son kitabı Çiçeklenmeler'de yine bir kadının, Türkan'ın hikayesine ortak ediyor bizleri.
Türkan aslında hiç de yabancı olmadığımız bir karakter. Kırk sekiz yaşında bir kadın. Bütün yaşamını ona sunulan hayatı yaşamakla geçirmiş, birilerinin ona açtığı boşluklara sığmış, taşmamış, yükselmemiş hayatı boyunca. Kocasını kaybetmenin ardından yaşadığı boşluk ve ne yapacağı bilememe durumu, sudan çıkmış balık misali hayatla baş başa kalma hali ve hayatını, yaşadıklarını sorgulamalarının ardından bir anda eşinden kalan karavanın direksiyonunda buluyor kendisini. Karavanla çıkılan bu yolculuk aslında Türkan'ın yeni hayatına bir ilk adım. Hayatının direksiyonunda artık kendisi var.
Hikaye her ne kadar kitabın kadın karakteri Türkan üzerine kurulu olsa da, Türkan'ın yolunun kesiştiği, hayatına giren insanların hikayeleri de onun hikayesine eşlik ediyor kitap boyunca. Herkesin yaşanmışlıkları, yaşayamadıkları, yarım kalanlar.
Ben her Melisa Kesmez kitabı gibi yine keyifle okudum Çiçeklemeler'i. Türkan'ın "Her şey mümkün"leriyle yeşerttiği umutlarına, çiçeklenen yeni hayatına ortak oldum. Bu kitaptan sen kendine ne aldın diye sorarsanız, üç kelimelik kısacık ama bir o kadar da büyük bir cümle der, susarım.
"Her şey mümkün."
Keyifle okunsun....
Görüldüğün yerde çiçek açar, ait olmadığın yerde solarsın…1000Kitap
Bazı kitaplar vardır; olayları anlatmaz sadece, insanın içine sessizce yerleşir. 
Çiçeklenmeler benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Melisa Kesmez ile tanıştığım ikinci kitap bu. İlk olarak 
Nohut Oda ’yı okumuş ve kitabın bende bıraktığı histen sonra kendi kendime “ben bu yazarın yazdığı her şeyi okumalıyım.” demiştim. Çünkü Melisa Kesmez’in kalemi bağırmadan etkiliyor insanı. Büyük cümleler kurmadan, çok tanıdık duyguların tam ortasına dokunabiliyor.
Gelelim kitabımıza…
Çiçeklenmeler, eşini kaybeden bir kadının Türkan’ın bu kayıptan sonra yaşadıklarını anlatıyor gibi görünse de kitap ilerledikçe şunu fark ediyoruz: Aslında onun yas süreci çok daha önce başlamış. Ve bence kitabın en etkileyici taraflarından biri de bu. Çünkü bazen bir insanı sadece kaybettiğimizde yas tutmayız… Kendimizi kaybettiğimizde de tutarız. Ait olmadığımız yerlerde uzun süre kaldığımızda da içimiz sessizce yas tutmaya başlar. Kitap boyunca bunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Bir yere ait hissetmeden yaşamaya devam etmenin yorgunluğunu…
Sürekli kendinden uzaklaşmanın ağırlığını…
“Böyle mi devam edecek?” hissini…
Ama kitabın en umut veren tarafı da burada başlıyor aslında. Çünkü bütün kırılmışlığın, kaybın ve yalnızlığın arasında sevginin ve görülmenin ne kadar iyileştirici bir gücü olduğunu çok güzel hissettiriyor.
Bazen insanın ihtiyacı olan şey büyük çözümler değil…
•Gerçekten görülmek.
•Olduğu haliyle kabul edilmek.
•Birinin yanında kendini saklamak zorunda hissetmemek.
Ve kitap bunu öyle doğal, öyle içten anlatıyor ki insan okurken şunu hissediyor:
Sevgi bazen insanı tamamen değiştirmese bile, yeniden hayata döndürebiliyor.
Birinin sizi gerçekten görmesi…
İçinizde uzun zamandır sessiz kalan yerleri yavaş yavaş canlandırabiliyor.
Sanki insan, görülmediği yerde soluyor; sevildiği
Çiçeklenmeler benim için tam olarak böyle bir kitap oldu.
Melisa Kesmez ile tanıştığım ikinci kitap bu. İlk olarak Nohut Oda ’yı okumuş ve kitabın bende bıraktığı histen sonra kendi kendime “ben bu yazarın yazdığı her şeyi okumalıyım.” demiştim. Çünkü Melisa Kesmez’in kalemi bağırmadan etkiliyor insanı. Büyük cümleler kurmadan, çok tanıdık duyguların tam ortasına dokunabiliyor.
Gelelim kitabımıza…
Çiçeklenmeler, eşini kaybeden bir kadının Türkan’ın bu kayıptan sonra yaşadıklarını anlatıyor gibi görünse de kitap ilerledikçe şunu fark ediyoruz: Aslında onun yas süreci çok daha önce başlamış. Ve bence kitabın en etkileyici taraflarından biri de bu. Çünkü bazen bir insanı sadece kaybettiğimizde yas tutmayız… Kendimizi kaybettiğimizde de tutarız. Ait olmadığımız yerlerde uzun süre kaldığımızda da içimiz sessizce yas tutmaya başlar. Kitap boyunca bunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
Bir yere ait hissetmeden yaşamaya devam etmenin yorgunluğunu…
Sürekli kendinden uzaklaşmanın ağırlığını…
“Böyle mi devam edecek?” hissini…
Ama kitabın en umut veren tarafı da burada başlıyor aslında. Çünkü bütün kırılmışlığın, kaybın ve yalnızlığın arasında sevginin ve görülmenin ne kadar iyileştirici bir gücü olduğunu çok güzel hissettiriyor.
Bazen insanın ihtiyacı olan şey büyük çözümler değil…
•Gerçekten görülmek.
•Olduğu haliyle kabul edilmek.
•Birinin yanında kendini saklamak zorunda hissetmemek.
Ve kitap bunu öyle doğal, öyle içten anlatıyor ki insan okurken şunu hissediyor:
Sevgi bazen insanı tamamen değiştirmese bile, yeniden hayata döndürebiliyor.
Birinin sizi gerçekten görmesi…
İçinizde uzun zamandır sessiz kalan yerleri yavaş yavaş canlandırabiliyor.
Sanki insan, görülmediği yerde soluyor; sevildiği
“Çiçeklenmeler”, aşkı gösterişli sözlerle değil; bakışların arasında, yarım kalmış cümlelerde ve içten gelen suskunluklarda anlatır. Kitaptaki karakterler, sevmenin yalnızca kavuşmak olmadığını; birini düşünmenin, onun varlığıyla değişmenin de aşkın bir parçası olduğunu hissettirir. Kitap, büyük olaylardan çok küçük anların içinde filizlenen duygulara odaklanır; tıpkı bir çiçeğin fark edilmeden tomurcuklanması gibi, insan kalbinin de zamanla açıldığını gösterir. Yazar, aşkı çoğu zaman söylenmeyenlerde arar. Bir cümlenin yarım kalışı, bir pencere önünde geçirilen yalnız bir akşam ya da beklenmedik bir karşılaşma, kitabın duygusal dokusunu oluşturur. Bu yönüyle eser, kalbe yüksek sesle değil, fısıldayarak dokunur. Kitabın en etkileyici taraflarından biri, insanın yaralarıyla birlikte sevebilmesini anlatmasıdır. Bu nedenle “çiçeklenme”, yalnızca mutluluğu değil, acıdan sonra gelen olgunlaşmayı da simgeler. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
İnsan kırıldığı yerden yeniden çiçekler açtırabiliyor.Melisa Kesmez ’in Çiçeklenmeler kitabı bir ölümün ardından başlayan bir yas hikâyesinden çok daha fazlası… Bu kitapta bir kadın, hem eşini kaybediyor hem de yıllarca sevdiği erkeğin kalbinde aslında başka birine ait bir yer olduğunu geç de olsa fark ediyor.
Kaybettiği sadece sevdiği adam değil; bir ömür boyunca inandığı hikâye.
Melisa Kesmez , bu acıyı dramatize etmeden, en çıplak, en içsel haliyle anlatıyor. Sessiz, derin, ama insanın içini kanatan bir sadelikle anlatıyor.
Kadın, eşini kaybettikten sonra hayatına tutunmaya çalışırken, kocasının hâlâ eski eşine aşık olduğunu, beklediğini fark ediyor.
Bu fark ediş, aslında evlilik boyunca yok sayılmış bir gerçekliğin kalpte açılmış en geç yara hali.
Ve bütün bu acının ardından kadın, eşinden miras kalan ve hiçbir zaman birlikte tatil yapmadıkları karavanla bir yolculuğa çıkıyor.
Döndüğünde ise en radikal kararı veriyor: eşinin hatırasını değil, kendi varlığını seçiyor.
Evi, şehri, geçmişi bırakıp yepyeni bir hayata akıyor.
Melisa Kesmez ’in üslubu yoğun bir sadeliğe sahip. Cümleler bağırmıyor; sadece olduğunca duruyor ve okurun içine işliyor.
En güçlü tarafı ise; büyük acıları küçük anların içine saklıyor. Kayıp, yas, aşk, sadakat, terk edilme hiçbirini yüksek bir sesle söylemiyor, ama hepsini hissettiriyor.
Kitabı okurken insan şu gerçekle yüzleşiyor: Bazen aşk sandığımız şey, aslında bir hayalin içinde kalmış bir sadakattir.
Kadının karavan yolculuğu, bir yas süreci değil; kendine dönüş yolculuğu.
Bir kadın, sevdiğini kaybettikten sonra bile terk edilebileceğini öğreniyor.
Ama tam da burada güçlü taraf başlıyor: gerçek iyileşme, hakikati kabul etmekle geliyor.
Bu kitabı okurken içimde şu çok ağır ama gerçek duyguyu hissettim: Birini kaybetmek, bazen onun varlığıyla kaybolan kendimizi bulmamıza sebep oluyor.
Kadının yeni şehre
Melisa Kesmez ’in Çiçeklenmeler kitabı bir ölümün ardından başlayan bir yas hikâyesinden çok daha fazlası… Bu kitapta bir kadın, hem eşini kaybediyor hem de yıllarca sevdiği erkeğin kalbinde aslında başka birine ait bir yer olduğunu geç de olsa fark ediyor.
Kaybettiği sadece sevdiği adam değil; bir ömür boyunca inandığı hikâye.
Melisa Kesmez , bu acıyı dramatize etmeden, en çıplak, en içsel haliyle anlatıyor. Sessiz, derin, ama insanın içini kanatan bir sadelikle anlatıyor.
Kadın, eşini kaybettikten sonra hayatına tutunmaya çalışırken, kocasının hâlâ eski eşine aşık olduğunu, beklediğini fark ediyor.
Bu fark ediş, aslında evlilik boyunca yok sayılmış bir gerçekliğin kalpte açılmış en geç yara hali.
Ve bütün bu acının ardından kadın, eşinden miras kalan ve hiçbir zaman birlikte tatil yapmadıkları karavanla bir yolculuğa çıkıyor.
Döndüğünde ise en radikal kararı veriyor: eşinin hatırasını değil, kendi varlığını seçiyor.
Evi, şehri, geçmişi bırakıp yepyeni bir hayata akıyor.
Melisa Kesmez ’in üslubu yoğun bir sadeliğe sahip. Cümleler bağırmıyor; sadece olduğunca duruyor ve okurun içine işliyor.
En güçlü tarafı ise; büyük acıları küçük anların içine saklıyor. Kayıp, yas, aşk, sadakat, terk edilme hiçbirini yüksek bir sesle söylemiyor, ama hepsini hissettiriyor.
Kitabı okurken insan şu gerçekle yüzleşiyor: Bazen aşk sandığımız şey, aslında bir hayalin içinde kalmış bir sadakattir.
Kadının karavan yolculuğu, bir yas süreci değil; kendine dönüş yolculuğu.
Bir kadın, sevdiğini kaybettikten sonra bile terk edilebileceğini öğreniyor.
Ama tam da burada güçlü taraf başlıyor: gerçek iyileşme, hakikati kabul etmekle geliyor.
Bu kitabı okurken içimde şu çok ağır ama gerçek duyguyu hissettim: Birini kaybetmek, bazen onun varlığıyla kaybolan kendimizi bulmamıza sebep oluyor.
Kadının yeni şehre
Duyguları tıpkı bir çiçeğin açışı gibi anlatan okurken hiç sıkmayan bir eser. Sevgi, kayıp ve yeniden doğuş temalarıyla dolu bu kitap. Ruhun kırılgan ama güçlü yanlarını keşfediyor. Her bölümde bir çiçek açıyor. Hayatta böyle çiçeklenerek güzelleşiyor. Kitabın psikolojik yönü daha ağır basıyor ama anlatım sadeliği okuru sıkmadan içine alıyor.
~ Çiçeklenmeler
Bence her kitabın okurda bıraktığı hissiyata göre bir anlamı olur. Bazen bir kitabı arkasındaki kısa özetine bakarak, bazen hakkında aldığımız yorumlara göre, bazen de sadece dış kapağını beğendiğimiz için alırız. Çiçeklenmeler de benim için tam olarak “Aa, dış kapağı ne kadar hoş” diyerek aldığım bir kitaptı. Ancak okurken sanki birinin hayatına gizlice misafir olmuşum gibi hissettim. Büyük olaylar yok belki ama küçük anların içindeki kocaman duygular vardı: suskunluklar, yarım kalan cümleler, söylenememiş sevgiler, bastırılmış kırgınlıklar…
Kısaca kitaptan bahsetmek gerekirse, Melisa Kesmez bu romanda insanın iç dünyasını çok sade ama bir o kadar da derin bir yerden ele alıyor. Karakterler sıradan insanlar: çocukluğuyla hesaplaşanlar, geçmişiyle barışamayanlar, sevgiyi nasıl tutacağını bilemeyenler… Ama tam da bu sıradanlık yüzünden çok gerçekler. Çünkü insan okurken “bu benim” ya da “ben bunu yaşadım” diyebiliyor. İşte tam da bu sebepten, kitapta okura bu duyguları verebilen yazarlara hep gıpta etmişimdir :)
Kitabın en sevdiğim yanı ise şu oldu: Duygular bağırarak değil, usul usul anlatılıyor. Bir bakış, bir sessizlik, bir iç monolog… Her şey çok naif. Çiçeklenme metaforu da tam buraya oturuyor: insanların içindeki kırılganlıklar, zamanla açan yaralar, bazen de umutlar gibi…
Kitabı okurken hüzünlü hissettiğim anlar oldukça fazlaydı ama yine de gönül rahatlığıyla tavsiye edebileceğim bir kitap diyebilirim. Türkan’ı, Orhan’ı ve diğer karakterleri tanıdıkça kitabı daha çok seveceğinize eminim. Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar :)
Melisa Kesmez
Melisa Kesmez
nedendir bilmem daha ilk cümlesinden sonra hüzünlü hissettirdi bu kitap bana. zaten öylede kapattım son sayfasından satırlarından sonra kitabı. kalbim kırık gönlüm buruk okudum her sayfayı. hiç hüngür hüngür ağlamadım ama her sayfasına ufak göz yaşları bıraktım hiç kuru kalmadı gözlerim. kendisi kısa hisleri büyüktü.belki çok kişisel hislerdi. bilemiyorum. ama bi oturuşta bitirdim hiç ara vermeden. türkan çok hayattandı belki etkisi ondan büyük oldu. dile getirdiği getiremediği tüm duyguları bildim anladım onunla. anlatımı duru hikayesi kısaydı ama asla eksik bitmedi. orhanın " hayatı, hayatı demeyeyeyim de, hayat büyük bir kelime, anıları diyeyim, evet anıları" sözünün büyüklüğünü anladım bir gece vakti.
anlatamıyorum. çok duygusal bi dönemime denk düşmüştür ondan böyleyimdir. türkan olmaktan korkmuşumdur belki. belki "türkan" olmadığımı dank ettirmiştir ve artık korkmamam gerektiği. gerçekten her anlamda "yalnız" olduğum bu gecede sorularıma cevap olmuşumdur kendi kendime. sevmek, sevilmek, yalnızlık, evlilik, yaşam, mutluluk tüm hepsini sorgulatan bi kitap oldu benim için.
-bu cümleler kitap incelemesi değil konuşmamdır kendi kendime.
Biraz yas sonrası süreci, biraz tek başına ayakta kalmayı, biraz da bir bireylerin varoluşları üzerinde durmuş akıcı bir roman.
Her karakter aşktan ayrı hayattan ayrı nasibini almış. Hayatın çemberinden geçmiş.
Özetle Türkanın Orhan a olan büyük aşkının Orhanda aslında hiç yankı bulmamış olması, Ulaş ın eşi tarafından terk edilmesi ve bu ortak noktaların insanları bir karavan yolculuğunda denk getirmesi
Kitap Ata Demirer filmleri tadında akıcı yazın okunacak güzel bir kitaptı. İçerisinde bazen gerçekçi ögeler arasam da bulamadım. Bu da kitabı biraz gerçekten uzaklaştırdı bende. Ancak okunur. Kafa dağıtmalık bir roman
Yazar Hakkında
Melisa KesmezYazar · 6 kitap
2019'da Nohut Oda ile 65. Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazandı. Kesmez Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi'nde sosyoloji okuduktan sonra bir süre Londra'da yaşadı. Türkiye ve yurt dışında yaratıcı yazarlık, gazetecilik ve fotoğrafçılık gibi muhtelif alanlarda eğitim aldı ve dergi ve gazetelerde bu alanlara ilişkin yazılar üretti. Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz, Bazen Bahar ve Nohut Oda adlı üç kitap yayımladı. Aynı zamanda tiyatro çevirileri ve editörlük, çevirmen ve dramaturg olarak muhtelif projelerde rol aldı. Günümüzde çocuk edebiyatına ilişkin yayıncılık da yapmaktadır.
Eserleri
-Hikâye
- Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz, 2013, Sel Yayıncılık
- Bazen Bahar, 2015, Sel Yayıncılık
- Nohut Oda, 2018, Sel Yayıncılık
-Oyun çevirisi
- Dövüş Gecesi (Fight Night, Alexander Devriendt)
- Yeni Öğretmenimiz Bir Canavar (Our Teacher’s a Troll, Dennis Kelly)
- Bunu Ben de Yaparım (NippleJesus, Nick Hornby)
- İyi Şeyler Olacak Diye Düşün (Growth / Luke Norris)
- Limon Limon Limon Limon Limon (Lemons Lemons Lemons Lemons Lemons, Sam Steiner)
- İnsan Kulağı (Human Ear, Alexandra Wood)
-Kitap çevirisi
- Ateşteki Güve, Sel Yayıncılık (The Early Stories of Truman Capote, Truman Capote)
-Dramaturji
- Bunu Ben de Yaparım (NippleJesus, Nick Hornby)
- İyi Şeyler Olacak Diye Düşün (Growth, Luke Norris)
- Çirkin (The Ugly One / Marius von Mayenburg)
Aslında Özgürsün (Duygu Asena, Ali Kemal Güven)
