İçimdeki sesler
Utanıyorum artık, utanmaya dahi...
Bu bizim fırsatımız olmalıydı, oradakiler insan değil miydi? Niçin bebekler ölürken, parçalanırken bizim kılımız kıpırda(ya)madı!?
Niçin anaların feryadı uykularımızı kaçırmadı? Hala bir lokma ekmeye, temiz suya ihtiyaç varken yola koyulmamamıza engel ne?
Neden birLEŞmiş milletlerin inisiyatif almasını bekliyoruz. Niçin etkili ve yetkili yöneticilerin ağız dolusu kınamaları bizi tatmin eder oldu?
Bize ahirette sorulduğu vakit cevabımız ne olacak?
Nasıl sofraya oturabildik, nasıl yedik, içtik, oturduk, kalktık, yattık, güldük, söyledik, eğlendik. Ve ne zamana kadar devam edilecek buna?
Vahşeti, kıyameti yaşayan onlar mı yoksa bizler mi gaflet kıyameti içerisinde, vehn salgını ortamında kaldık. Geçirdiğimiz pandemiden, ardından gelen deprem afetinden ibret almadığımız yetmedi Gazze Katliamına neden parmak kıpırdatamaz olduk. Üstelik yeni değildi bu zulüm.
Niçin insani isyan gereği kendini canlı canlı yakan üniformalı Amerikan askeri kadar yanmadık, uyanamadık?
Yazık oldu kazanmak kuşağında kaybedenlerden olduk.
Bize sorulacak hangi soru kaldı?
Hangi sualin cevabı, gerekçesi bizi aklar?
Ben utanıyorum artık utanmaya, üzülmeye, ağlamaya kalmadı artık ihtiyaç sana, bana...
Bitmişiz asıl biz, katledilen vicdanımızmış oysa ve yardıma muhtaç olan bizlermişiz esasında...
#272636637