Yazılarını, kitap, dizi ve film incelemelerini çok sevdiğim, kalemine ve kalbine hayran olduğum bir dostumun kitabı bu. Belki de bu yüzden satır aralarında onun nefesini, kalp atışlarını hissetmek bana ayrı bir heyecan verdi. Ama sadece dostum yazdığı için değil; tarafsız bir gözle bakılınca da gerçekten etkileyici, düşündürücü ve ruhuma dokunan bir kitap okuduğum için bu satırları yazmak istedim.
Asansör, iki kısa ama oldukça yoğun hikâyeden oluşuyor. Burcu, Jung’un “Gölgeler” kavramını alıp okuru iç dünyanın karanlık kıyılarına nazik ama sarsıcı bir yolculuğa çıkarıyor. Özellikle ilk hikâyede, birbirini hiç tanımayan beş kişinin bir asansörde mahsur kalmasıyla başlayan kurgu, hızla metaforik bir derinliğe ulaşıyor. Dış dünyayla bağları kopan karakterlerin, daracık bir alanda kendi içlerine dönmeleri ve geçmişleriyle yüzleşmeleri beni çok etkiledi. Sanki her bir kat düğmesine basış, bir iç hesaplaşmanın kapısını aralıyordu.
Burcu’nun anlatımı sade ama çok yoğun. Kimi satırlarda durup uzun uzun düşündüm, bazı cümlelerin altını çizip tekrar tekrar okudum. Kitap kısa olmasına rağmen bıraktığı iz büyük. Hayalle gerçeğin birbirine karıştığı geçişler bana, “Biz gerçekten kendimizle ne zaman baş başa kalıyoruz?” sorusunu sordurdu.
Anlatımın yer yer simgesel bir yoğunluk taşıması, okuyucu olarak benden dikkat istedi ama bu da anlatının değerini artırdı. Özellikle sonlara doğru gelen ters köşe detaylar, kitabı sıradanlıktan çıkarıp etkileyici bir kurguya dönüştürdü.
Asansör, bende şu düşünceyi tetikledi: “Hayatın içinde bir anlık duraksamalar aslında ne çok şeyi değiştirebilir.” İçsel yolculuklara açık, sorgulamaktan korkmayan herkese bu kitabı öneririm.
Yüreğine, kalemine sağlık canım Burcu… Sen hep yaz, biz de hep okuyalım.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.