Yazar:
Burcu Yılmaz
Yorumlar ve İncelemeler
Burcu Yılmaz / Asansör
Gizemli bir derinliğe sahip olan ve sizi içine çeken, sona geldiğinizde ise düşüncelere iten iki hikayeden oluşuyor kitabımız. Gerçeklerin gerginliğine, hayallerin ise büyüsüne kapılacaksınız.
Yaptığımız tercihler ve verdiğimiz anlık kararlar bazen pişmanlıklarımız olarak bize dönerler. Hayatımız belki de cennet gibi olacakken, bir anlık söylenen bir söz ya da yapılan bir eylem kendi cehennemimizin temellerini oluşturur. İlk hikayemizde kaçırdığımız fırsatları sanki aynanın diğer tarafına bakarak görmemizi sağlamış. Bir rezidansta birbirini tanımayan beş kişi aynı asansörde bir araya geliyor ve gidecekleri katların düğmelerine basıyorlar. Yaşadıkları bir bilinmezlik onları gerçek ve hayal arasında bırakırken, biz de karakterleri tanıyıp onların geçmiş pişmanlıklarında kendi sorgulamalarımızla kalıyoruz.
Hıdırellezin ardından dilek kağıdını denize atmaya giden Merve’nin yaşadığı, kimi yerde şans kimi yerde şansızlık denilebilecek olaylarla ikinci hikayemizin içine çekiliyoruz. Merve olmaması gereken bir yerde görmemesi gereken bir olaya tanık olup hayatının çelişkisiyle karşı karşıya kalıyor. Biz de onu ve hayatına dokunanları daha iyi anlamak için bir yıl öncesine ve olay gününe gidip gelerek düğümleri teker teker çözmeye başlıyoruz. Aile ilişkileri, iş hayatı ve arkadaşlık, aşk ve paylaşımlar etrafınızda öyle bir koza örmeye başlıyor ki her karakterde farklı bir karanlık tarafla yüzleşiyoruz.
Yazarımızın esprili yaklaşımlarını, akıcı kalemini ve gizemli kurgularını çok sevdim. Düşündüren ve merak duygunuzu kamçılayan bu hikayeleri okumalı; Didem, Esra, Merve, Hakan ve Tolga gibi tüm karakterlerle tanışmalısınız. Mutlaka içinde size tanıdık gelenler olacaktır.
Keyifli okumalar…
AsansörEdebiyat
“Dünya hayatında maddenin ehemmiyetinin üstünlüğü yüzünden gerçek isteğinin ne olduğunu, kim olduğunu bilmek zordur. Dış görünüşten, paradan ve en yüksek çıkarı hesaplamakta ibarettir ilişkiler. Aşkı ve sevgiyi göze görünür kılan, tetikleyen, oluşturan mekanizma maddeseldir ya da hormonsal. Aslında bunu herkes derinlerinde bir yerde bilir ama yüzeye çıkıp çıkmaması dünyevi boyutta bir fark yaratmaz, dünyanın düzeni böyledir.”
Didem anneannesinin vaktinde İstanbul'un ücra köşelerinden birinde aldığı arsanın, ona kalması ve son on yıl içinde bölgede bir anda patlayan lüks yapılaşma sonucu bir inşaat firmasıyla anlaşır. Bunun sonucunda da ömrü boyunca asla sahip olamayacağı, lüks bir daireye kavuşur. Daire otuz üç katlı bir rezidansın en üst katıdır. Didem süpermarkette bir yandan kasa sırası beklerken, diğer yandan oğlu olacak yaştaki çocukların tıka basa dolu sepetinin, onun bir aylık emekli maaşıyla ancak alabileceği düşünüyordu, birazdan yaşayacaklarından habersiz .
Marketten çıktıktan sonra evinin yolunu tutan Didem; bir pizzacı, markette gördüğü genç çift ve yirmili yaşlarında bir genç kızla birlikte asansöre biner. Herkesin gideceği katın düğmesine basmasıyla hareket eden asansör , kısa bir süre sonra şiddetle durur. Sarsıntının etkisiyle savrulan beş kişi, dehşet ve korkuyla birbirine bakar. Asansör bozulmadı, deprem olmadı, olan daha ürkütücü ve ilginç bir şey. Peki ne oldu dersiniz?
Birinci hikâyede çok konuştum, ikincisin konusu da sürpriz olsun.
Uzun zamandır sayfasını keyifle takip ettiğim, kitap ve film yorumlarıyla beni mest eden Burcu Yılmaz ‘ın kitap yazdığını öğrendiğimde çok sevinmiştim. Gerek izlediği filmler, gerek okuduğu kitaplar, yazacağı kitabın da güzel olacağını düşündürdü. Keza bu konuda da yanılmadım, iki hikâyeden oluşan kitabı
Yazılarını, kitap, dizi ve film incelemelerini çok sevdiğim, kalemine ve kalbine hayran olduğum bir dostumun kitabı bu. Belki de bu yüzden satır aralarında onun nefesini, kalp atışlarını hissetmek bana ayrı bir heyecan verdi. Ama sadece dostum yazdığı için değil; tarafsız bir gözle bakılınca da gerçekten etkileyici, düşündürücü ve ruhuma dokunan bir kitap okuduğum için bu satırları yazmak istedim.
Asansör, iki kısa ama oldukça yoğun hikâyeden oluşuyor. Burcu, Jung’un “Gölgeler” kavramını alıp okuru iç dünyanın karanlık kıyılarına nazik ama sarsıcı bir yolculuğa çıkarıyor. Özellikle ilk hikâyede, birbirini hiç tanımayan beş kişinin bir asansörde mahsur kalmasıyla başlayan kurgu, hızla metaforik bir derinliğe ulaşıyor. Dış dünyayla bağları kopan karakterlerin, daracık bir alanda kendi içlerine dönmeleri ve geçmişleriyle yüzleşmeleri beni çok etkiledi. Sanki her bir kat düğmesine basış, bir iç hesaplaşmanın kapısını aralıyordu.
Burcu’nun anlatımı sade ama çok yoğun. Kimi satırlarda durup uzun uzun düşündüm, bazı cümlelerin altını çizip tekrar tekrar okudum. Kitap kısa olmasına rağmen bıraktığı iz büyük. Hayalle gerçeğin birbirine karıştığı geçişler bana, “Biz gerçekten kendimizle ne zaman baş başa kalıyoruz?” sorusunu sordurdu.
Anlatımın yer yer simgesel bir yoğunluk taşıması, okuyucu olarak benden dikkat istedi ama bu da anlatının değerini artırdı. Özellikle sonlara doğru gelen ters köşe detaylar, kitabı sıradanlıktan çıkarıp etkileyici bir kurguya dönüştürdü.
Asansör, bende şu düşünceyi tetikledi: “Hayatın içinde bir anlık duraksamalar aslında ne çok şeyi değiştirebilir.” İçsel yolculuklara açık, sorgulamaktan korkmayan herkese bu kitabı öneririm.
Yüreğine, kalemine sağlık canım Burcu… Sen hep yaz, biz de hep okuyalım.
Herkese merhaba,
Herkes birbirinin aurasını-enerjisini görebilseydi ruh eşini bulmak ne kadar kolay olurdu değil mi? Belki de yanından geçen kişi ruh eşindi. Ama ne o farkına vardı senin varlığının ne de sen onun.
Birbirini tanımadıkları beş kişi asansöre binerler ve inecekleri katlara basarlar bir süre sonra asansörün sarsıntıyla durmasıyla aralık kalan kapıdan baktıklarında her yer yıkılmış sadece tüm asansörlerin havada asılı kalmış olduğunu gördüklerinde neye uğradıklarına şaşırırlar. Yaşanan bu bilenmezlikle başbaşa kalan karakterlerimiz aynanın diğer tarafından bakarak kendi hayatlarında ki doğru ve yanlışları irdelerken bizlerde kendimizi sorgularken buluyoruz.
İkinci hikayede Merve’nin görmemesi gereken bir olaya tanık olmasıyla birlikte karmaşık bir hal alan içsel duygu durumlarını okurken karakterlerin karanlık tarafıyla da kendimizle de yüzleşiyoruz.
Doğru neydi? Yanlış neydi?
Sevgili yazarımız @kitapfilmdizilife aynayı kendimize çevirip bakmamızı sağlayan, sorgulatan akıcı ve mizahi kalemini çok sevdim.
Öneririm, keyifle okuyun,
Kitap ve sevgiyle kalın.
Asansör okumaya basladigimda ilginc gelmisti ama sonrasında yani bir 30-35 sayfa sonra asansörle alakalı konu neredeyse bitti ve alaka kuramadığın bambaşka bi kurgu anlatılmaya başlandı kitabın sonlarına doğru yazar kendini isin icine katmaya başladı.Şu ana kadar okuduğum en karmasik kitaplardan biriydi diyebilirim.
Reklam
Yazar Hakkında
Burcu YılmazYazar · 7 kitap
İstanbul Anadolu Üniversitesi İletişim Tasarımı Bölümü’nden mezun oldu. Nâzım Hikmet Akademisi Edebiyat ve İstanbul Üniversitesi İtalyan Dili ve Edebiyatı bölümlerinde öğrenim gördü. 2011’den bu yana çocuk ve yetişkin edebiyatı alanında çevirmenlik ve redaktörlük yapıyor.
