Bu mükemmel hikayeye 2 Mayıs 2025 tarihinde veda ettim, tabii bu bir veda sayılırsa çünkü Beyaz Leke’yi hiçbir zaman içimde sonra erdirebileceğimi sanmıyorum. Zaten özgürlüğe aşık olan aklım bedenim ve ruhum bu hikayeyle daha da aşık oldu.
Özgürlüğün yalnızca somut olarak değil soyut anlamda da olduğunu öğrendim. İnsanın yalnızca özgürlük için bu denli savaşabileceğini, zira özgürlük sadece bedenin istediğini yapabilmesi değil ruhun da kendini özgür hissetmesidir. Özgürlük kavramını daha da iyi öğrendim Beyaz Leke’yle..
Şayet kitap için yorumuma gelirsek,
Zaten karakterleri ayrı olayları ayrı içselleştirdik hepimiz, Eftalya ile özgürlüğü, Tugay ile mahkûmiyeti öğrendik, onların sonsuz aşkıyla ise aşkın hem birine daimi mahkûmiyetin olabileceğini, bileklerini kelepçeleyip, ayaklarına pranga vurabileceğini hem de sana hiç olmadığın kadar özgür hissettirebileğini…
Ben birçok kişinin aksine bu sonun saçma ya da sırf dikkat çekmek için yazıldığını düşünmüyorum.
Bilakis isteyen kabul etsin isteyen etmesin hepimiz biliyorduk en mantıklı sonun bu olabileceğini. Beyaz Leke bir masal değildi hiçbir zaman da öyle olmadı zaten ve reailst hikayeler sırf umut ettikleri için mutlu sonlu olmazlar aksine hepsi kendi sonunu kendi yazdırır. Evet bu sona hiçbirimiz bayılmadık tabii ki hatta ağlamaktan gözlerimiz çıktı ancak Eftalya nın o idamdan kaçması ya da Tugay ın Eftalya öldükten sonra yaşaması fazla pollana olurdu. Tabii ki içimde müthiş bir kalp kırıklığı var hala her şey yarım kalmış gibi hissediyorum ki öyle de oldu.
Ben 2 Mayıs 2025 tarihinde sonsuza dek kalbimde yeri olacak Beyaz Leke’yi bitirdim. Ancak hiçbir zaman gerçekte bitirmeyeceğim, daima içimde bir yerler de kalacak, gerek buruk sahneleri, gerek gülmekten öldüren sahneleri. Tugay ve Eftalya daima kalbimizde bir yerlerde yaşayacak,
Ne de olsa;
“Özgürlük için mücadele edenlerin hikayesi hiçbir zaman son bulmaz…”
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.