6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İnsan bazen öyle bir kırılır ki, ne bağırabilir ne de susabilir; kelimeler boğazına düğümlenir, gözleri anlatmak ister ama kimse bakmaz içine. Kırgınlık öyle sessiz bir çığlıktır ki, duymazdan gelinmek en büyük acısı olur. Ne tam gidebilir ne de kalabilir insan... Sadece içten içe eksilir, her hatırlayışta biraz daha yok olur.
Başkası anlamaz ki o kırgınlığı,kendi penceresinden sebep sonuç ilişkisi yapar kendi terazisinde tartar ve kırgın olmana sebep bulamaz .
Kırıldığın kişiye anlatamazsın belki anlamasını beklersin bir yandan da başkasına anlatıp teselli bulursun
Reklam
Bir tek kalbin kırılmasını önleyebilirsem, Bir yaşamdan acıyı alabilirsem, Ya da bir acıyı hafifletebilirsem, Ya da bir ardıç kuşunu yuvasına koyabilirsem, Boşuna yaşamış olmayacağım