Tteokbokki Tadındaki Dürüstlük (:Duygu ve Düşünce
Kitabın en vurucu yanı zaten ismindeki o zıtlık değil mi? En dipteyken bile en basit, gündelik bir şeye özlem duymak… Bu, aslında çoğumuzun içten içe yaşadığı, o 'iyi değilim ama bir şekilde idare ediyorum' halinin çok dürüst bir fotoğrafı gibi.
Kitabın psikiyatr seans kısımları, dürüst olmak gerekirse, biraz fazla 'ders kitabı gibi' kalmış. Sanki terapinin o anlık, canlı halinden çok, sonradan yazıya dökülmüş bir özet hissi gibi. O kısımlar, derin bir psikolojik yolculuktan çok, durum tespiti gibi hissettirdi…
Ama kitabın asıl sevdiğim kısmı , yazarın kendi iç dünyasına döndüğü son sayfalar oldu. O filtresiz, samimi düşünceler, yargılanma korkusu olmadan dökülenler... İşte buralarda okur yazarla bağ kuruyor, 'Aynen ben de!' diyor. Özellikle sonlara doğru o çelişkili ruh halini, küçük şeylerden keyif alma çabasını ve aynı zamanda o varoluşsal sancıları bu kadar içten paylaşması, kitabı sevme hissi yarattı.
Yani kitap, bir 'depresyondan nasıl çıkılır' rehberi değil de, daha çok 'depresyon böyle bir şey hissettiriyor' günlüğü gibi. O 'tteokbokki' metaforu da çok güçlü; en karanlık anda bile tutunacak küçük zevklerin, umut kırıntılarının olabileceğini hatırlattı. Büyük cevaplar vadetmiyor belki ama 'Yalnız değilsin, bu hisler normal ve bunlarla yaşarken bile küçük mutluluklar bulabilirsin' mesajını veriyor sanki.
Evet , belki müthiş bir psikoloji analizi sunmuyor ama modern insanın iç çatışmalarını, yalnızlığını ve o minik keyiflere tutunma çabasını çok içeriden anlattığını hissettirdi . Terapi kısımlarının basitliği, yazarın kendi ham düşüncelerinin gücüyle dengelenebiliyor ve bu da kitabı birçok kişi için anlaşılır ve yakın kılabilir diye düşünüyorum…
·
733 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.