yıktı geçti mahvetti
Kitabı bitireli daha yirmi dk olmadı ve burdayım bunu yapmak zorundayım. Bu kitaba 10 puan verdim çünkü düşünmedim istesem de istemesem de on vermek zorundaydım ne yazık ki bu kitabın etkisi ben de çok büyük. O kadar kötü şeyler hissettirdi ki yaşattığı güzel şeyleri unuttum. Her şeye rağmen alması gereken puan buydu bu kadar kalp kırıklığını hissettiğim, kendimden geçtiğim bir kitap olmamıştı. Hadi biraz açalım.
İlk olarak hangi karakterden başlasam diye düşündüm ve Joey’e karar verdim. Beni mahvetti. Mahvoldum. Her zamanki gibi. Okurken (özellikle sonları) beni bu kadar çabuk etkileyebilmesine çok sinirlendim. Yüreğimi bu kadar dağlayabilmesinden, kalbimi bu kadar acıtmasından ve gözyaşlarımı bu kadar kolay akıtabilmesinden nefret ettim.
Ortaokula yeni başlayan çocuk Joeyi okumak da çok güzeldi zaten onu okumak her zaman güzel. Küçücük çocukken bile neler hissettiğini görmek eski neşeli halini bilmek beni mahvetti. Çok zor şeyler yaşadı zaten Darren’dan bir darbe almak hayatının en kötü tramvası. Çoğu yerde Darren aklına geliyo ve hepsinde canı yanıyor. İlk iki kitapta Darren’a birazcık hak veriyoduysam da bu kitapta bunu yapamadım çünkü Joe’ya hayatının en kötü şeyini yaptı. Onu yalnız bıraktı zaten hiçbir zaman sevildiğini düşünmedi tek destekçisinin de olmaması onu tamamen yıktı. Küçücük çocukken Tonyle tanışıp işe girmesi hem okuyup hem çalışması aynı zamanda evdeki sorumluluklarını yerine getirmesi onu ne kadar mahvettiyse beni de o kadar aşık etti. Çok kötü şeyler yaşadı ve yaşattı(mlsf). Kendisini her babasına benzettiğinde onu sarsmak istedim ondan daha iyi olduğunu söylemek istedim ya da hiç sevilmediğini hissettiğinde ona sarılıp onu sevdiğimi söylemek istedim ama bu istediklerimi benim yerime yapan biri vardı şükür. Bağımlılık olayına gelirsek de onu bir türlü aşamadım kendisini bu kadar öldürmeye çalışması içimi acıttı ve sinirlendirdi buna rağmen her adımda onu anlamaya çalıştım bazı yerlerde anlam da verebildim yaptıklarına ama bunun yüzünden hayatının en güzel şeyi elinden gitti. Tabii ki o şey Aiofe.
Okuduğum en en güzel kadın karakterlerden biriydi. Özellikle daha öncesinde okuduğumuz Shannondan sonra (shannon canım seni hala seviyorum ve anlayabiliyorum) ilaç gibi geldi. Sanki sadece masum sessiz “temiz” kızların sevilmesi zorunluymuş tabusunu yıktı. Bir kraliçe bir annedir benim için. İyi kalbi, inadı, cesareti, özgüveni, laf sokmaları, güzelliği aklımı başımdan aldı. Cidden burdan aşık oldum joeye hak veriyorum. Aifoenin bir ışığı var ki ismini görünce bile içim ferahlıyor ve gözlerim parlıyor. Bir insanın başına gelmiş en güzel şeylerden biri bence. Joey için her türlü mücadeleyi verdi tek istediği joeynin yanında sağlıklı olmasıydı bunu itiraf etmekten pek hoşlanmasam da aiofe joeyi daha çok sevdi daha çok çabaladı bu ilişki için bunun için joeyi suçlayamam (belki) ama herkesin sınavı farklı maalesef. Aifoeyi okumak o kadar güzeldi ki hisleri çok güzel verdi bize. Baştaki Paulla ilişkisi bi ara çok sıkmıştı ama ona da katlanma sebebini çok iyi anlıyorum. Hayatı boyunca mutlu olmayı hak eden birisi çok çok sevdim. İkilinin ilişkisi o olmasa başlamayacaktı kitap boyunca düşündüm acaba ben de yapabilir miydim bu kadar dayanabilir miydim her şeye rağmen sevebilir miydim diye. O kadar kötü şeylere katlandı ki Joey için, elinden gelen her şeyi yaptı ve bu beni inanılmaz ağlatıyor hatta bir bölümde kendisinden nefret ettiğini ama Joey’i güvende tutmak için buna katlanmak zorunda olduğunu söylüyor. Joey’e de sinirliyim yeterince hak ettiği değeri gösteremedi kıza. Yeterince seni seviyorum demedi. Aifoeyi hak etmiyo diyemem çünkü bunun için de üç saat ağlayabilirim.
Tony’e aşık oldum harika biri ama harika bir eş değil maalesef böyle bir sorunu olduğunu hiç düşünmemiştim. Joey’e bir nevi baba oldu hep yol göstericiydi çok çok üzücüydü. Shannon’ı, Ols’ü, Tadgh’i okumak her zamnki gibi çok güzeldi. Hepsinin abisine bakışı bambaşka ve Joey onlar için bir umuttu ama bazen joey’nin, kardeşleri tarafından yeterince sevilmediğini düşündüm yani sevildiğini hissetmediğini. Bu beni mahvetti. Yine de Joey her şeyi yapmaya çalışan bir abi, anne, babaydı özellikle de Seany-boo için. İkinci kitapta joey ve sean’in ilişkisi bahsedildiğinde de içim acımıştı ama bu kitapta o anları tek tek okumak yaraladı beni. Ufacık çocuğun Joey’e her dada deyişi ve Joey’nin onu göğüslemek zorunda kalması…. Tadgh’in abisine bu kadar benzemesi ve benzemek istemesi kalbimi acıtıyor. Paulla Joey’nin kavga sahnesinde ufacık haliyle kavgaya girmesi abisine ne kadar benzediğini gösteriyor abisi gibi korumacı oluşunu. Shannon’a ise üzüldüm o evde tek kız çocuk olmak çok zordu ama ilerde iyi bir geleceğe sahip olacağı için biraz daha okuması rahattı. Ols’ü ve onun neşesini çok seviyorum bu yaşam şartlarında nasıl bu kadar sevecen ve neşeli olabildiğini aklım almıyor. Teddy ve Marieden hala nefret ediyorum özellikle Joeyi bu hale getirdikleri için artık hissizleştirdikleri için.
Ne kadar nefret etsem de Marie’nin -özellikle joeyi sevmediği için extra sinirliyim ona- bazı söylediklerinin doğru olduğunu düşünüyorum johnny için de aynısını söylemişti joey için de. Sporcu erkeklere düşüp hayatının yanlışını yaptığını iddia ediyordu çünkü aynısını kendisi de yaşamıştı başta aşkla başlayıp hemen sonra çocuk yapıp hayatının kararmasına dikkat çekiyordu. İki kitapta da herkes bunu göz ardı etti ama ben yapamadım maalesef. Zaten annesi ve benim gibi düşünen biri daha vardı o da Joey. :(( (Bu karakterler için doğru olmasa da gerçek için fazlasıyla doğru bir cümle maalesef)
Kitabı bir sayfa bile okurken biticek ama hissiyle sindire sindire zaman tanıyarak okudum özellikle son 70 sayfasını üç saatte falan okudum beni tüketti çünkü. O sayfalardaki Joey yapması gerekeni yaptı hak verdim ama ben Aiofeyle birlikte üç saat ağladım. Kitabın başlarındaki tarih hesaplamalarını yaparken de zaman kaybetmiş olabilirim kdkdnfk. Her bölümde bir ve ikinci kitabın ilk ve son tarihlerine bakıp kendimce hesaplamalar yaptım burdan anladığım tek şey de dördüncü kitapta çok fazla geçmiş okuyacak olduğumuz (umarım öyle olmaz). Çokça ağladım özellikle son 70 sayfa beni yıktı çokça içim ısındı çoğu aifoe ve onun diretmeleri sayesinde ya da lynch çocukları sayesinde (hepinizi seviyorum). Yeni kitabın çevrilmesini bekleyemem hemen ingilizcesini okurum sanıyodum ama biraz zamana ihtiyacım var kendime gelmem lazım fknfkfkfk. Hala kitaptaki favori karakterim Joey -üzgünüm Aiofe- bu asla değişmiycek onun kitabını okuyabilmek bile benim için bambaşka bir boyuttu yaşadıklarını tramvalarını ve acılarını okumak ise bambaşka. Umarım bir sonraki kitaptaki gözyaşlarımız sadece mutluluktan olur artık Joeynin yaralarının kaşıyıp kanatmaktansa kabuk bağlayabildiğini görürürüz ve umarım çokk beklemeyiz.
·
170 Gösterim
2 Yorum
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.