Bize hep “ailenin sevgisi koşulsuzdur” dediler.
Ama büyüdükçe anladık ki, bazen sevgi diye sunulan şey sadece beklentilerdi…
Sadece uyum sağlamamız, susmamız, iyi çocuk olmamız istendi.
Kendi duygularımızı bastırmayı öğrendik.
Bize ait olmayan korkuları taşımayı…
Kırıldığımızda bile “onlar bizim iyiliğimizi düşünüyor” demeyi.
Ama artık anlıyorum ki:
Sevgi, kendin olabildiğin yerde büyür.
Onay beklemeden, borç hissetmeden, korkmadan.
İyi aile yoktur belki,
ama iyi bir kendin olma yolculuğu vardır.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.