El Kızı romanı Orhan Kemal’ den okumak için geç kalınmış bir ilk romanıydı benim için. Romanı hüzünle, sinirle ve hep boğazımda bir yumruyla okudum. Karakterler ve olaylar o kadar hayatımızın içindendi ki aklımda tasvirleri birer insan haline dönüştürmek çok kolay oldu benim için. Sade ve akıcı bir dille yazılmış su gibi akan bir romandı. Nazan ah Nazan sana hem kahroldum hem de içimden defalarca omuzlarından tutup sarsmak geldi, yeter artık kaybedeceğin ne var ki bişeyler söyle, bağır, çağır artık diye. İnsanın kendisini dinlemek dışında susarak yaşanılan bir hayatın ne kadar değişebileceğini görmek çok hüzün vericiydi. Ve tabi o zamanların şartlarında ki hala çok bir şey değişmedi gününüzde de komşuların veya mahalledeki insanların bir aile bir bireye ne kadar büyük bir şekilde erkilediğini okumak da bizleri düşündürmesi gerekiyor. Bizler de yapıyor muyuz farkında olmadan diye. Şahsen elelştirdiğim tek konu bazı olaylar çok kısa anlatılmış bazıları da o kadar anlatılmasa da olur dedim. Ama genel olarak severek okuduğum bir roman oldu.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.