Anton Çehov’un 6. Koğuş adlı kısa ama çarpıcı eserini okuduktan sonra içimde öfke ve derin bir sorgulama duygusu oluştu. Her şeyin ne kadar adaletsiz bir düzende işlediğini görmek, insanı rahatsız ediyor. Ivan Dmitriç karakteri beni en çok etkileyen kişiydi; zekâsı, mantığı ve karşılaştığı zorluklara rağmen boyun eğmeyen direnciyle kendime yakın hissettim onu. Kitap, kısa olmasına rağmen insanın hem sistemle hem de kendisiyle yüzleşmesine neden oluyor. Herkesin bir anda her şeyini kaybedip bambaşka bir hayata sürüklenebileceğini gösteriyor. Okurken “normal”in ne olduğunu, kimin gerçekten akıllı ya da deli sayıldığını sorgulamaya başladım.
Beğendiğim bir kaç alıntıyı da eklemek istiyorum.
"Düşünen bir insan olgunluğa eriştiğinde ve tam bir bilinç kazandığında kendini istençsiz olarak sanki çıkışı olmayan bir tuzağın içindeymiş gibi hisseder."
“Sağlıklı insan, hasta olanla empati kuramıyorsa; onun sağlığı ne işe yarar ki?”
Bu söz, hikâyenin özünü özetler nitelikte. Bence bu kitap, hayatı ve düzeni sorgulamak isteyen herkesin okuması gereken bir eser.
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.