Geçmiş hep ayağımıza mı dolanır?
Yaşadığımız zorlu günlerden sonra hayata dair en ufak bir umut kırıntısı bulduğumuzda onu kaybetmemek için sıkı sıkı tutarız, çünkü o umut kırıntısının olmadığı günleri de biliyoruzdur. O umut huzurumuzdur, her şeyin yeniden düzeleceğine dair bir ışıktır. O yüzden bir buğday tanesi kadar da olsa devasa bir büyüklüktedir bizim için.
Peki yalnız mıyızdır? Tek acı çeken biz miyizdir?
Bizimle aynı acılardan geçen bir sürü insan yok mudur?
Vardır. İşte o insanlardan biri çıkarsa karşımıza ne olur? Aynı acıdan geçen iki yaralı insan, birbirlerini yaralarından tanıyan iki insan...
Bu kitapta da Selman ve Banu benzer acılardan geçmiş iki yaralı kuştur. Bir insanı başka kim daha iyi tanıyabilir ki...?
Bu insanlar bizi hep iyi mi gelir yaşamadan göremeyiz tabii ki, ya daha büyük bir yere açıp giderler ya da var olan o yarayı kapatırlar. Ya kabus olur ya da kabus olamayacak kadar gerçek.
Banu ve Selman'ın hikayesini okumalısınız, sonlarını okumalısınız. Oldukça merak uyandırıcı ve şiirsel bir dili var kitabın. Okurken Selman ve Banu'ya bir yoldaş oluyorsunuz ve akıbetlerini merak ediyorsunuz. okuduğum son beni oldukça şaşırtsa da ben kafamda farklı bir son yazdım onlara.
·
449 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.