İlk okuduğumda kalbim hem umutla doldu hem de kırgınlıkla… Çünkü Feride gibi bir kadının ne kadar güçlü, ne kadar gururlu ve ne kadar ileri görüşlü olduğunu gördükçe onu hayranlıkla izlerken, Kamran’ın bencilliği ve çifte standardı karşısında öfkelendim.
Feride, küçücük yaşta annesini kaybediyor, hayatın kıyısında köşesinde savruluyor ama içindeki yaşam sevgisi, neşesi ve öğrenme arzusu hiç sönmüyor. Onun o yaramaz, haşarı halleri aslında içinde fırtınalar kopan bir kız çocuğunun hayata tutunma çabası. Ve sonra büyüdükçe, o şımarık küçük kız yerini dimdik duran, onurunu her şeyin önünde tutan bir kadına bırakıyor. Öğretmen olmak için yollara düşüşü, gururu uğruna sevdiği adamdan bile vazgeçişi… Feride’nin hayatı sadece bir aşk hikayesi değil, başlı başına bir duruş, bir başkaldırıdır.
Peki ya Kamran? Sözde Feride’yi seven, ama her fırsatta onu kıran, yargılayan, kendi hatalarını bile onun başına kakan Kamran… Feride’nin inceliğini, duyarlılığını göremeyecek kadar kör, kendi doğrularına o kadar tutsak ki, bir insanın gururunun da sevgisi kadar önemli olduğunu anlayamıyor. Hele Feride’ye yapılan o büyük haksızlık… Kamran her şeyin farkındaydı ama sessiz kalmayı seçti. İşte bu suskunluk beni en çok yaralayan şeydi. Sevdiğini iddia ettiği kadının göz göre göre yıpratılmasına ses etmedi, çünkü onun sevgisi sözdeydi; Feride’ninki ise gerçekti.
Çalıkuşu, sadece bir aşk hikayesi değil; bir kadının toplumla, erkek egemen düzenle ve kendi içindeki korkularla savaşının romanı. Ve bu savaşta Feride, onuruyla dimdik dururken Kamran, kendi iç hesaplaşmalarında kaybolmuş bir figürden öteye geçemiyor.
Benim için bu romanın gerçek kahramanı Feride’dir. O, sadece bir “çalıkuşu” değil, bir fırtına kuşudur aslında. Ne kadar kırılmış olursa olsun, yeniden kanatlanmayı bilen…
··
81 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.