Puan vermedi·475 syf.··
Beğendi
·2025 17. kitabı
·15 günde okudu
·Okunma: 01 Mayıs 2025 18:41
Sinekli Bakkal Sokağı'nın bozuk kaldırımlarında seke seke Şevket Ağa'nın fenerini takip eden Rabia, Selim Paşa Konağı'nın geniş caddesine çıkınca adeta yeni bir dünya keşfetmiş gibi sevindi. İki tarafı büyük bahçelerle çevriliydi; bahçelerin ortasında heybetli konaklar, her kapının üstünde büyük bir fener... Kapılardan birine uşağın ardı sıra girdi. Hanımelleri, yasemin ve akasya kokuları; fıskiyenin şırıltısı... Tüm bunlar çocuğun yüreğinde tatlı bir çarpıntı uyandırdı.
Mini mini hafız Rabia'nın hayatının dönüm noktası, işte bu konağın kapısından adım attığı anda başladı. Normalde paşanın evinin önünden geçmenin bile günah sayıldığı bir ortamda İmam Efendi'nin torununu oraya yollaması, tamamen duygusal bir sebeptendi.
Sabah akşam okuduğu Kur’an-ı Kerim’in anlamını kavrayabilseydi, doğru bildiği yanlışlara son nefesine kadar tövbe ederdi.
> “Allah’ın indirdiği Kitap’tan bir şeyi gizleyip, onu az bir değere satanlar yok mu? Onlar karınlarına ateşten başka bir şey doldurmuyorlar...”
(Bakara Suresi, 2:174)
Kitapta Doğu-Batı kültürü çatışması, din-siyaset ilişkisi ve toplumsal kurallar güçlü biçimde işleniyor.
Ama benim nazarımda asıl alkışı hak eden, Rabia’nın hikâyesi. Annesiz büyümesine rağmen, kendi benliğini kaybetmeden toplumun değerlerine karşı saygılı ama eleştirel bir duruş sergileyerek büyüdü. Bir ayağı paşa konağında olsa da o ihtişama hiç kapılmadı. Mahalle kızı kimliğini koruyarak, mini mini bir hafızdan şefkatli bir anneye adım adım dönüştü.
“Modernleşme”nin özünden uzaklaştığı her yerde, Rabia gibi köprü karakterlere hâlâ ihtiyacımız var.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.