Sylvie…
Kırılmış ama dağılmamış, yorulmuş ama pes etmemiş bir kadın. Hayatın kıyısında yürürken bile kendi merkezini koruyan biri.
Onun hikâyesi, yalnızca bir karakterin değil, kalbinde bir yara taşıyıp da suskun kalan herkesin sesi gibi.
Bir iç döküş, bir yeniden başlama ihtimali.
Her satırı yüreğe işliyor. Her hatıra bir başka yarayı çağrıştırıyor. Ama en çok da umut var bu hikâyede;
İkinci dünya savaşı yılları, Güney Fransanin bir köyünde doğup, büyüyen
Ve savaş kahramanı olarak köyüne dönen adamla evlenen ama yıllar sonra 2 evladını ve mutsuz olduğu evliliğini geride bırakıp İstanbula kuzeni Yvette'nin yanında bulan Sylvie'nin hikayesi böyle başlar...
Istanbulda, cok sevdiği eşini ailesini kaybetmiş Aram Beyle kesişir yollari..
Bu buluşma baba kız ilişkisine dönüşen bir buluşma olur.
Birlikte yapılan geziler, Sylvie nin Hindistan ve Japonya daki eğitimleri ve beraberindeki inanılmaz değişim...
Satır aralarında bir yaşamın acıları, suskunluklari, kabuk bağlamış yaraları var.. ama aynı zamanda iyileşme, yeniden başlama cesareti de var.
Hani bazen birini okurken 'Bu ben olabilirim' dersiniz ya, işte öyle.
Onun kirilganligiyla üzüldüm. İç sesiyle düşündüm,bazen de "iyiki böyle güçlü kadinlar" var deyip alkışladım.
Olayları mekanları şehirleri öyle bir tasvir etmiş ki yazarimiz, okurken gözünüzde resmetmek o büyülü hikayenin içinde bulmak kendinizi kaçınılmaz oluyor ..
Sylvie'nin hikayesi okuyan herkese bir cok şey fisildayacaktir..
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.